Dat Portugal een wijnland is werd me met de paplepel al ingegoten door Bassie & Adriaan. Zij vonden aan het eind van de reis van de druif het pakje. Zo goed als ik die serie ken, zo slecht is mijn wijnkennis. De reden? ik geef er niet veel om. Ik sluit niet uit dat ik het ooit leer wat beter of meer leer drinken. Maar voorlopig houd ik het op koffie, water/thee en (speciaal) bier. Vooruit af en toe een frisje in het weekend. Het toeval luidde dat we dit jaar in Portugal op vakantie gingen. In onze reisbeschrijving stond dat we op onze 2de locatie een wijnproeverij kregen aangeboden.
Voor velen landgenoten is het natuurlijk de gewoonste zaak van de wereld. Je drinkt op je vakantiebestemming een (plaatselijk) wijntje. Bij het eten. Op het terras of als de avond invalt. Even wegkwijnen bij zonsondergang met een roseetje, zoete witte of toch een chardonay. Juist een lokale wijn maakt de ervaring op die specifieke plaats net even wat specialer. In onze reis zat deze proeverij en dat maakte het op voorhand al speciaal. Al helemaal door de locatie. We zaten namelijk in een hotel of beter appartementencomplex in een wijngaard. Santa Vitoria gelegen inis een gigantisch groot wijnveld en produceert haar wijnen in de regio Alentejo. De omvang van de druivenvelden zijn enorm. 127 hectare. Inderdaad 127 hectare. De export en verkoop van de verscheidene soorten zijn eveneens grotesk van omvang. We mogen in de wijnmakerij of is het wijngoed? een kijkje nemen. Enige actie van ons uit? Een afspraak maken bij de receptie van het hotel.
Bij aankomst in het complex regelen we dit direct. De dag erop om 16:00 uur lijkt ons een mooi tijdstip. Als we dan terugkeren van een tripje om deze proeverij te genieten. We moeten de parkeerplaats aflopen en lopen er dan rechtstreeks tegen aan. Op de dag zelf melden we ons om 15:50 bij de receptie. Zekerheidshalve toch nog even checken of we de goede kant uit gaan. We zien een stel meer lopen en vermoeden dat zij eveneens die kant uit gaan. Het is best wel een bijzonder iets om hier te lopen. De andere kant van de receptie en tegenover de parkeerplaats loop je een soort oprit af en komt op een gigantische parkeerplaats. Hier staat heel groot op het gebouw Casa Santa Vitoria. Kan niet missen dus. We lopen binnen en melden ons bij een vriendelijke dame. Zij geeft aan dat er nog wat mensen volgen en ze gaat proberen de tour voor ons in het Engels te doen. De overige gasten zijn allemaal Portugezen. Net als alle gasten op ons verblijf overigens.
We moeten even wachten kijken rond zien talrijke wijnen en dan ineens komen er 8 dames binnen van rond de 25 tot 30 jaar. Mij valt het niet direct op, maar mijn partner wel. Vrijgezellenfeest. Wel leuk om dat hier te doen. We gaan naar boven en krijgen uitleg over de diverse gronden en het gebruik van deze gronden. We verbazen over de aantallen. Ze geeft nogmaals aan dat haar Engels niet super is, maar die is echt een meer dan ruime voldoende. Hierna volgt de Portugese groep en kijken wij wat rond. De fabriek in en op de administratie waar flessen wijn staan en nog een open factuur ligt. We zien de plaatselijke van Gelder afgebeeld op een schilderij en weten een ding zeker, hier wordt gigantisch veel wij geproduceerd. Om precies te zijn 1 miljoen liter van het geliefde sap gaat op de fles en de verkoop in.
Het vrijgezellenfeest zal vermoedelijk boven verder ‘uitleg’ krijgen want er staan diverse wijnglazen voor ze klaar. Of beter meer proeven dan de gemiddelde bezoeker. We kijken uit op gigantische vaten waar de wijn distilleert. Ook de productie met de voeten, zoals we die uit de serie van Bassie en Adriaan kennen vind hier (nog) plaats. Wanneer de Portugezen hun uitleg hebben gekregen gaan we naar beneden. Er is een stel bij waarvan de man het allemaal beter lijkt te weten. We gaan naar onder en krijgen, wederom als eerste de uitleg over de nummering van de vaten. Ons is nu helemaal duidelijk uit welke serie/batch en jaar bepaalde soorten wijn komen. Er zijn hier veel vaten en de temperatuur is hier gegarandeerd zodat de wijn kan rijpen en op smaak kan komen. We maken wat foto’s en kijken onze ogen uit naar de enorme vaten. Als hierna de Portugezen uitleg krijgen verteld ze ons nog wat verder of het distilleren, maar niet zonder even te melden dat ze de betweterige man gigantisch irritant vind.
Zoals je wijn proeft, zo proef je ooit aan mensen wat ze van anderen vinden. Hier gaat die druif zeker op. Schitterend moment. De Santa Vitoria wijnen zijn overigens in Nederland te verkrijgen. Als de uitleg klaar is volgt een applaus en mogen we op, de personen van vrijgezellenfeest na, weer naar boven. Daar staat de sommelier gepassioneerd te vertellen over zijn wijnen. We mogen proeven en ik moet zeggen hij smaakt prima. Het is een witte wijn genaamd Santa Vitoria Selecao. Daar er genoeg zijn nemen we er nog eentje en lopen hierna tevreden de wijnfabriek uit. Een ervaring en een stukje kennis van de regio rijker. Tevreden gaan we naar ons appartement en weten nu veel meer over de wijn in de regio Alentejo.
’s Avonds bij het eten bestelt mijn partner een rosétje en later op het terras eveneens. Zelf houd ik het nog bij een biertje, maar de volgende dag ga ik mee overstag. We krijgen bij binnenkomst in het volgende hotel een bon voor een gratis fles wijn bij het eten. Uiteraard van Santa Vitoria. Het vinden van het Italiaans restaurant blijkt de grootste uitdaging, maar als we zitten, dan kunnen we genieten van een heerlijke rosé bij onze pasta. De fles die op de hotel kamer voor het ‘grijpen’ stond en volgens onze instructies mee mocht genomen worden is mee het vliegtuig in gegaan.
Letterlijk en figuurlijk een ervaring rijker en wie weet dat in een rustigere periode op een langere kookavond zelf ik de fles wijn open ga trekken. Soms moet je als druif het pakje er naar toe gewoon vinden….
Reactie plaatsen
Reacties