Er zijn weekenden die je blokt in je agenda. Waarvan je weet, ik dien er te zijn als het kan. Het Oeffelts weekend is er daar zo eentje van. Er bestaat een mogelijkheid dat we op vakantie zijn, maar dit jaar niet. Wel is er tussendoor nog een feestje en hoe gaan wet het doen met Vaderdag? Soms maak je keuzes en soms pakken ze goed uit. In elk geval is het zo'n weekend waar ik als lid volle bak voor ga. Hoe het weekend er dit jaar uitzag?

Twee verenigingen die samengaan. Anno 2026 voor voetbalclubs iets wat totaal niet vreemd is te noemen. Vaak uit pure noodzaak om overeind te blijven. Of juist een breder spelaanbod te kunnen bieden. Verenigingen die eerst haat en nijd waren, komen ineens tot elkaar.  Als bestuurslid van een vereniging die in de jeugd al samen werkt is het altijd goed om ergens anders in de keuken te kijken. Het wiel hoef ten slotte niet altijd opnieuw uitgevonden te worden. Hoewel beiden verenigingen niet direct tot mijn favoriete behoren, weet ik zeker dat het bezoeken van een informatie avond nooit kwaad kan. 

Babyborrel of ja eigenlijk babyshower. Het is zo’n fenomeen wat je niet kent, wat is overkomen waaien vanuit de States en ineens ben je er zelf bij aanwezig. De aartsconservatieve persoon in mezelf zou kunnen zeggen, wat een overtrokken gedoe. Toch zie ik zaken als deze juist  positief in. Omdat het mensen bij elkaar brengt. Deze ronde had ik zelf geen aandeel, maar was er vooral bij.

Het is 1 juli 2017, op dit moment neem ik me voor om me aan te gaan sluiten bij de club van de 211. Oftewel freaks, gekken, zotten of mensen met een passie voor voetbal. Je kunt het op meerdere manieren bekijken. Dat is een ding wat zeker is. Zoals met eigenlijk alles in het leven. Ook al is een pannenkoek nog zo dun, hij blijft 2 zijdes behouden. Maar vanaf dit moment ga ik proberen van alle FIFA landen een voetbalshirt te verzamelen. Zoals Nick Warrick en  Joe Johnston die op hun site er mooie verhalen bij vertellen. Die verhalen gaan vaak over de landen zelf, want je komt over een hoop landen meer te weten. Mijn interesse in(andere)landen en voetbal is al lang groot. Sinds het WK van 1994 toen ik het helemaal mee kreeg. 

De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik nog nooit van het programma Love Island had gehoord en geen idee had hoe een en ander in elkaar stak. Gelukkig gaven jonge collega’s soelaas en legden met het spel uit. Omdat er een ‘bekende’ in speelt is het net als destijds met ‘boer zoek vrouw’ een reden om te volgen. Ik moest me vooraf voorbereiden op slechte televisie, maar soms is het heerlijk om na een lange werkdag het verstand op 0 te kunnen zetten. Een ander gaat hordelopen, een extra ronde met de hond wandelen, een yoga sessie houden, mediteren, een uit 22.384 delen bestaande legpuzzel maken, pakt een goed boek, pakt een minder goed boek, pakt een slecht boek, pluist een technische tekening uit, harkt wat bladeren, of knalt bij COD alles omver. Het programma is niet regulier te zien, maar zit weggestopt achter de decoder. Om het te kunnen volgen is een abonnement op Videoland noodzakelijk.

De bal rolt voorlopig even niet meer. Waar diverse elftallen nog in aanmerking komen voor promotie en of degradatie zit ons voetbalseizoen er sinds vorige week helemaal op. Het was voor mij persoonlijk een seizoen om snel te vergeten. Wat overigens niet wil zeggen dat het geen fijn seizoen geweest is voor het team. Al was er toch nog ergens wel lichtpuntje te vinden.

Een van de noodzakelijke kwaden des levens is het bezoek aan de dokter. De een loopt er de deur plat, de ander aarzelt om er naar toe te gaan. Zelf zit ik hier precies tussen in. Als ik er naar toe moet, vind ik dat dit voor een gegronde reden moet zijn. Dan ook hoop ik dat hij of zij iets kan vinden. Al is dat altijd maar de vraag of ze iets kunnen vinden. Of zit er iets tussen de oren wat minder jofel? Je weet het soms op voorhand niet.  

Muziek is prachtig waar dan ook. Via de radio, een cd, vinyl of via je speakers middels bluetooth. Echter gaat er niets boven live muziek. Gewoon bij een bandje om de hoek of zoals bij een favoriete indie rock band. Sportfreunde Stiller. In Duitsland een zeer gewaardeerde band die al 30 jaar (!) in de hitlijsten staat. Dit jaar vieren ze dat met een nieuw album, Happy Birthday en de tour 30 Wünderbaren Jahren. Of het concert in het Keulense Palladium net zo 'wünderbar' zou zijn? Het is in elk geval uitverkocht zien we, wat betekend dat er ruim 4000 personen getuigen zullen zijn van de 2de dag van deze bomvolle tour.

Anders dan anders en toch leek het op een vorige editie. Dit jaar hadden mijn schoonouders namelijk een woning voor 15 personen gehuurd in de Ardennen met de mededeling. Degenen die zin hebben komen langs. Net een iets andere insteek dan, we gaan met z'n allen dan en dan. Minder verplichting wellicht meer rust. Voor mij werd het hetzelfde als vorig jaar. Het is de dag van football shirt friday, dus ik wil werken. Daarbij moet ik maandag werken. Koningsdag of niet. Ik had 'beloofd' te werken alovrens te invitatie kwam.. Het werd voor mij dus geen compleet weekend. Op zondagavond rijd ik terug. Net als mijn zwager die eveneens maandags moet werken. 

Zaterdag 18 april weer zo’n dag om naar uit te kijken. Dit doordat het namelijk record store day is.  De dag van de (onafhankelijke)platenzaak. Er komen diverse, zeldzame en veelal veel te dure titels uit. Live heruitgaven in het pimpelpaars voor € 50,- ipv de reguliere 29,95 voor het gewone zwarte vinyl. Er is markt voor er is vraag naar en waarom ik er zelf naar toe ga dat is de bijzondere atmosfeer. Maar dit jaar is anders dan anders. We dachten onze dag mooi te combineren en daardoor werd de (eind)bestemming Venlo. Daar zit Sounds wat wellicht de mooiste platenzaak van Europa is. In elk geval wordt het gepassioneerd gerund door leuk personeel. Op Record Store Day zelf staat om half 7 ’s ochtends buiten koffie met spek met eieren al klaar voor de liefhebbers die deze dag als eerste komen snuffelen. Het leuke of beter verrassende is namelijk dat de verkopende partijen niet weten wat ze binnenkrijgen. Zelf heb ik niks nodig en ga gewoon even snuffelen in de bakken en laat me meenemen door de sfeer. Wel appt een teamgenoot nog een titel door. Die mag ik meenemen als ik hem tegenkom. Hij zou voorradig moeten zijn.  

Er zijn zoals wellicht bekend, zaterdagen dat ik weinig doe. Brood en tulpen halen. Wellicht nog wat poetsen. De krant lezen, lunchen en dan gaan zelfs ooit in de middag de oogjes toe. Voormalig TMF vj Micheal Pilarzcyk brengt me dan tot rust in een slaapmeditatie. Deze zaterdag kon dat absoluut niet. Er moest gepoetst worden en grondig bovendien. Te beginnen op zolder. Op plekken waar je nooit komt. Alles zat onder het stof vanwege de verbouwing van onze badkamer. Of je het nou wil of niet. Wat ik ook aanraak er is stof, stof en nog meer stof. Iets anders is dat ik weer bepaalde stoffen tot me mag nemen. Voedingstoffen, want de Vastentijd heb ik weer volbracht. Vanavond mag ik weer bier drinken. Overdag mag ik een paaseitje genieten. Dit doe ik dan tussen het poetsen door. Niet te gek, gewoon een paar voor de smaak. Sowieso ben ik geen chocolade freak.

Voor het optimale beleven van een film moet je nog steeds naar de bioscoop.  Zelf mag ik graag naar de bioscoop gaan. Een keer of 2,3 en soms 5 keer in het jaar. Een van mijn favoriete genres is de Nederlandse Romcom. Films waarbij je niet hoeft na te denken. Je zet je verstand op 0 en gaat. Vaak met een heerlijke pilsener voor mijn neus. Hier kan ik echt van genieten. Deze ronde kwamen we achter het bestaan van de film; Verliefd op Curaçao. Na verliefd op Ibiza, verliefd op Cuba, verliefd op Bali spektakel gegarandeerd. Regisseur Johan Nijenhuis is daarom wellicht de enige regisseur die ik van naam ken. De Steven Spielberg van de Nederlandse romcoms.

Er zijn weekenden die je blokt in je agenda. Waarvan je weet, ik dien er te zijn als het kan. Het Oeffelts weekend is er daar zo eentje van. Er bestaat een mogelijkheid dat we op vakantie zijn, maar dit jaar niet. Wel is er tussendoor nog een feestje en hoe gaan wet het doen met Vaderdag? Soms maak je keuzes en soms pakken ze goed uit. In elk geval is het zo'n weekend waar ik als lid volle bak voor ga. Hoe het weekend er dit jaar uitzag?

Twee verenigingen die samengaan. Anno 2026 voor voetbalclubs iets wat totaal niet vreemd is te noemen. Vaak uit pure noodzaak om overeind te blijven. Of juist een breder spelaanbod te kunnen bieden. Verenigingen die eerst haat en nijd waren, komen ineens tot elkaar.  Als bestuurslid van een vereniging die in de jeugd al samen werkt is het altijd goed om ergens anders in de keuken te kijken. Het wiel hoef ten slotte niet altijd opnieuw uitgevonden te worden. Hoewel beiden verenigingen niet direct tot mijn favoriete behoren, weet ik zeker dat het bezoeken van een informatie avond nooit kwaad kan. 

Babyborrel of ja eigenlijk babyshower. Het is zo’n fenomeen wat je niet kent, wat is overkomen waaien vanuit de States en ineens ben je er zelf bij aanwezig. De aartsconservatieve persoon in mezelf zou kunnen zeggen, wat een overtrokken gedoe. Toch zie ik zaken als deze juist  positief in. Omdat het mensen bij elkaar brengt. Deze ronde had ik zelf geen aandeel, maar was er vooral bij.

Het is 1 juli 2017, op dit moment neem ik me voor om me aan te gaan sluiten bij de club van de 211. Oftewel freaks, gekken, zotten of mensen met een passie voor voetbal. Je kunt het op meerdere manieren bekijken. Dat is een ding wat zeker is. Zoals met eigenlijk alles in het leven. Ook al is een pannenkoek nog zo dun, hij blijft 2 zijdes behouden. Maar vanaf dit moment ga ik proberen van alle FIFA landen een voetbalshirt te verzamelen. Zoals Nick Warrick en  Joe Johnston die op hun site er mooie verhalen bij vertellen. Die verhalen gaan vaak over de landen zelf, want je komt over een hoop landen meer te weten. Mijn interesse in(andere)landen en voetbal is al lang groot. Sinds het WK van 1994 toen ik het helemaal mee kreeg. 

De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik nog nooit van het programma Love Island had gehoord en geen idee had hoe een en ander in elkaar stak. Gelukkig gaven jonge collega’s soelaas en legden met het spel uit. Omdat er een ‘bekende’ in speelt is het net als destijds met ‘boer zoek vrouw’ een reden om te volgen. Ik moest me vooraf voorbereiden op slechte televisie, maar soms is het heerlijk om na een lange werkdag het verstand op 0 te kunnen zetten. Een ander gaat hordelopen, een extra ronde met de hond wandelen, een yoga sessie houden, mediteren, een uit 22.384 delen bestaande legpuzzel maken, pakt een goed boek, pakt een minder goed boek, pakt een slecht boek, pluist een technische tekening uit, harkt wat bladeren, of knalt bij COD alles omver. Het programma is niet regulier te zien, maar zit weggestopt achter de decoder. Om het te kunnen volgen is een abonnement op Videoland noodzakelijk.

De bal rolt voorlopig even niet meer. Waar diverse elftallen nog in aanmerking komen voor promotie en of degradatie zit ons voetbalseizoen er sinds vorige week helemaal op. Het was voor mij persoonlijk een seizoen om snel te vergeten. Wat overigens niet wil zeggen dat het geen fijn seizoen geweest is voor het team. Al was er toch nog ergens wel lichtpuntje te vinden.

Een van de noodzakelijke kwaden des levens is het bezoek aan de dokter. De een loopt er de deur plat, de ander aarzelt om er naar toe te gaan. Zelf zit ik hier precies tussen in. Als ik er naar toe moet, vind ik dat dit voor een gegronde reden moet zijn. Dan ook hoop ik dat hij of zij iets kan vinden. Al is dat altijd maar de vraag of ze iets kunnen vinden. Of zit er iets tussen de oren wat minder jofel? Je weet het soms op voorhand niet.  

Muziek is prachtig waar dan ook. Via de radio, een cd, vinyl of via je speakers middels bluetooth. Echter gaat er niets boven live muziek. Gewoon bij een bandje om de hoek of zoals bij een favoriete indie rock band. Sportfreunde Stiller. In Duitsland een zeer gewaardeerde band die al 30 jaar (!) in de hitlijsten staat. Dit jaar vieren ze dat met een nieuw album, Happy Birthday en de tour 30 Wünderbaren Jahren. Of het concert in het Keulense Palladium net zo 'wünderbar' zou zijn? Het is in elk geval uitverkocht zien we, wat betekend dat er ruim 4000 personen getuigen zullen zijn van de 2de dag van deze bomvolle tour.

Anders dan anders en toch leek het op een vorige editie. Dit jaar hadden mijn schoonouders namelijk een woning voor 15 personen gehuurd in de Ardennen met de mededeling. Degenen die zin hebben komen langs. Net een iets andere insteek dan, we gaan met z'n allen dan en dan. Minder verplichting wellicht meer rust. Voor mij werd het hetzelfde als vorig jaar. Het is de dag van football shirt friday, dus ik wil werken. Daarbij moet ik maandag werken. Koningsdag of niet. Ik had 'beloofd' te werken alovrens te invitatie kwam.. Het werd voor mij dus geen compleet weekend. Op zondagavond rijd ik terug. Net als mijn zwager die eveneens maandags moet werken. 

Zaterdag 18 april weer zo’n dag om naar uit te kijken. Dit doordat het namelijk record store day is.  De dag van de (onafhankelijke)platenzaak. Er komen diverse, zeldzame en veelal veel te dure titels uit. Live heruitgaven in het pimpelpaars voor € 50,- ipv de reguliere 29,95 voor het gewone zwarte vinyl. Er is markt voor er is vraag naar en waarom ik er zelf naar toe ga dat is de bijzondere atmosfeer. Maar dit jaar is anders dan anders. We dachten onze dag mooi te combineren en daardoor werd de (eind)bestemming Venlo. Daar zit Sounds wat wellicht de mooiste platenzaak van Europa is. In elk geval wordt het gepassioneerd gerund door leuk personeel. Op Record Store Day zelf staat om half 7 ’s ochtends buiten koffie met spek met eieren al klaar voor de liefhebbers die deze dag als eerste komen snuffelen. Het leuke of beter verrassende is namelijk dat de verkopende partijen niet weten wat ze binnenkrijgen. Zelf heb ik niks nodig en ga gewoon even snuffelen in de bakken en laat me meenemen door de sfeer. Wel appt een teamgenoot nog een titel door. Die mag ik meenemen als ik hem tegenkom. Hij zou voorradig moeten zijn.  

Er zijn zoals wellicht bekend, zaterdagen dat ik weinig doe. Brood en tulpen halen. Wellicht nog wat poetsen. De krant lezen, lunchen en dan gaan zelfs ooit in de middag de oogjes toe. Voormalig TMF vj Micheal Pilarzcyk brengt me dan tot rust in een slaapmeditatie. Deze zaterdag kon dat absoluut niet. Er moest gepoetst worden en grondig bovendien. Te beginnen op zolder. Op plekken waar je nooit komt. Alles zat onder het stof vanwege de verbouwing van onze badkamer. Of je het nou wil of niet. Wat ik ook aanraak er is stof, stof en nog meer stof. Iets anders is dat ik weer bepaalde stoffen tot me mag nemen. Voedingstoffen, want de Vastentijd heb ik weer volbracht. Vanavond mag ik weer bier drinken. Overdag mag ik een paaseitje genieten. Dit doe ik dan tussen het poetsen door. Niet te gek, gewoon een paar voor de smaak. Sowieso ben ik geen chocolade freak.

Voor het optimale beleven van een film moet je nog steeds naar de bioscoop.  Zelf mag ik graag naar de bioscoop gaan. Een keer of 2,3 en soms 5 keer in het jaar. Een van mijn favoriete genres is de Nederlandse Romcom. Films waarbij je niet hoeft na te denken. Je zet je verstand op 0 en gaat. Vaak met een heerlijke pilsener voor mijn neus. Hier kan ik echt van genieten. Deze ronde kwamen we achter het bestaan van de film; Verliefd op Curaçao. Na verliefd op Ibiza, verliefd op Cuba, verliefd op Bali spektakel gegarandeerd. Regisseur Johan Nijenhuis is daarom wellicht de enige regisseur die ik van naam ken. De Steven Spielberg van de Nederlandse romcoms.