Reunië Zwaluw 5

Gepubliceerd op 25 oktober 2026 om 16:27

Een reünie, dat is toch iets van vroeger, waarbij je elkaar weer ontmoet? Er zijn mensen die ervan houden, er zijn mensen die er niets mee hebben en er zijn mensen die het organiseren. Met alle drie deze ingrediënten heb je van doen als je een reünie gaat houden.  Snelle zong er nog een liedje over.

 

Ja, natuurlijk ben je bang voor de reünie
Misschien schil ik wel een appel op de reünie
Maar we zijn allebei volwassen op de reünie
Dus nu schudden we de hand op de reünie

 

Met de kanttekening dat ik van de bovenstaande tekst enkel de onderste regel zou toepassen. Volwassen mannen waren we immers al in de tijd dat we het team vormden. Of ja, volwassen... Sommige mannen veranderen weer in een kind zo blij als ze op een voetbalveld staan. Mezelf hierin voor 100% meegerekend.

 

Deze zaterdag had ik zelf zo’n reünie. Al kwam ik daar pas later achter. De reden hiervoor is louter positief, maar daar kom ik nog op terug. Doordat er nog een tweede appgroep was waarin begin september al een datumprikker in omloop was, had ik deze datum en die van een week later wel al met potlood gemarkeerd. Eerlijkheidshalve had ik er later niet meer bij stilgestaan, totdat de grote leider en organisator me persoonlijk berichtte. Hierna was ik snel weer terug in de oorspronkelijke groepsapp en meldde ik me aan. Wel met de opmerking: ik ben wat later, want eerst ga ik naar Bobbejaanland. Het zou dus met recht een drukke dag worden. Maar zoals ik zelf dan het liefst predik: dan merk je tenminste dat je leeft.

 

Maar dan de groep van de reünie: Zwaluw 5. Een team dat voorheen altijd op zondag de wei in ging en vervolgens met een nederlaag de kleedkamers opzocht. Vele wedstrijden gingen verloren, maar het (spel)plezier bleef behouden. Later kwam er meer voetbal in en met de komst van een doelpuntenmachine werd er zowaar meer gewonnen dan verloren. Zelf sloot ik na diverse lokroepingen en smeekbedes van vrienden in 2012 aan. Drie vrienden speelden al enkele jaren in het team en mijn plek als keeper in de selectie had ik mede door een hielspoor moeten afstaan. Daarbij was mijn insteek om te gaan voetballen met vrienden, als rechtsbuiten of linksbuiten.

 

Na een rustige herstelperiode kwam het er eindelijk weer van. Als een kind zo blij mocht ik langzaamaan minuten maken en speelde ik vanaf de winterstop een helftje mee. Tot ik plotseling, bij afwezigheid van onze keeper, in het doel kwam te staan. De keeper, een uitstekende voetballer, ging weer voetballen en ik bleef in het doel staan. Overigens de plek waar ik me nog altijd het meest thuis voel.

 

We gingen langzaam aan naar het jaar 2014, dat we met hoofdletters zullen schrijven in de historie van het team en zelfs van de club. Zo’n jaar waarin alles goed ging, we heel veel punten pakten en gewoon zonder nederlaag bleven. Kampioen word je er niet mee, maar een heel jaar lang niet verliezen is gewoon gigantisch knap. Dat kun je alleen bereiken als je een team bent, en een team waren we. Niemand was belangrijker dan het team en iedereen kende zijn plaats. Zelf kon ik in bepaalde wedstrijden net dat beetje extra leveren. Althans, zo voelde het voor mezelf. Ik denk dat meerdere mensen dat gevoel herkennen.

 

Maar hoe smeed je een team? Je hebt zoveel verschillende karakters die het samen moeten doen en elkaar maar één keer per week zien. Hoe zo’n wisselwerking ontstaat, is een interessant proces. Maar wat je destijds ervoer, zag je op de reünie weer terug. Iedereen ouwehoert met elkaar en heeft plezier. Destijds waren de feestavonden hilarisch en een genot, met als absoluut hoogtepunt vrijdag 13 juni 2014. Zo’n avond waarop alles klopte: Nederland – Spanje 5-1, een optreden van Peer & Geer, een stukje van onze leider, een stukje van mezelf en een boek met een samenvatting van een fantastisch seizoen 2013-2014. Wat we toen nog niet wisten, was dat we het seizoen erop er nog een schepje bovenop zouden doen. Heel lang streden we mee. Jawel, Zwaluw 5 was ineens een titelkandidaat!

 

DSV 5, uit en thuis, zijn wedstrijden die me zijn bijgebleven en waaraan ik warme herinneringen koester. Uit hadden we niet veel in te brengen, maar kwamen we toch op een 1-2-voorsprong. We kregen een penalty tegen in de 97e minuut, die erin ging. Zo’n moment dat bij de reünie weer eens werd aangehaald. Thuis werd het 0-0, wat voor DSV voldoende was voor de titel.

Bijna het gehele seizoen stegen we naar ongekende hoogtes. Waarom? Omdat het een team was, in alle opzichten. Zo ook bij de uitvaart van de vader van een teamgenoot en vaste supporter. Werkelijk iedereen kwam even langs. Het zijn kleine gebaren. Het klinkt logisch, maar het gebeurde als vanzelfsprekend.

 

Samen voetbal kijken bij de Viking, bockbieravonden en daarnaast de feestavonden, die bijna altijd voor 100% bezocht werden. Vaak met aanhang en al erbij. Het was ongekend, maar wat hebben we samen een lol gehad! Later werden de prestaties wat minder, maar de sfeer in het team bleef goed. En dan was er altijd nog het teamfeest, waarvoor zelfs oud-spelers nog werden uitgenodigd.

In 2019 werd het team min of meer opgeheven. De spelers die overbleven, werden verdeeld over andere teams. Het zijn van die momenten die je liever niet meemaakt, maar het kon niet anders. Door blessures moesten diverse spelers afhaken. Ook toen hebben we er weer een prachtig eindfeest van gemaakt.

 

In 2024 hadden we een reünie. Daar bestond een appgroep van waar ik niet meer in zat. Waarom ik eruit was gehaald, wist ik natuurlijk niet. Maar destijds kwam het team als verrassing langs op onze Prinsenreceptie. Hierdoor waren we uit de groepsapp geknikkerd om deze verrassing ook echt een verrassing te laten blijven. Het zegt genoeg dat velen toen de moeite hebben genomen om ons, de ‘Heeren van ut Vijfd’, te komen feliciteren.Als cadeau kregen we een reischeque, waarmee ik een mooie Jump All Over the World heb mogen meemaken.

 

Die avond zelf was een hele mooie op de schietclub. Zo’n locatie waar we meerdere mooie feesten hebben mogen beleven. Daar konden we nog bier proeven van de inmiddels helaas gestopte Brouwerij D’Ooijvear. Een vogel die ons als Zwaluwteam erg goed gezind was.

In 2016 hadden we er een winterstopfeest. We gingen bier brouwen en proeven, waarna de avond werd voortgezet in het café. Weer zo’n mooie dag die we als team ook buiten het voetbal om hebben mogen meemaken.

 

Dan de reünie zelf. Zoals gezegd, zijn een datum en locatie vaak voldoende. De plaats van handeling was geen verrassing: Berts Sportcafé. Drankjes en hapjes tussen 17.00 en 22.00 uur. Eventueel een biljartje leggen of een pijltje gooien. Zestien van de vierentwintig personen waren aanwezig. Degenen die er niet waren, konden echt niet. Maar als mensen uit Nijmegen, Venray of Berlicum de moeite nemen om te komen, vind ik dat al genoeg zeggen.

Het werd zo’n avond waarvan je hoopt dat die zo zal verlopen. Even een warm welkom, een biertje pakken, elkaar voor de gek houden en vooral veel oude koeien uit de sloot halen. Of juist huidige interesses of problemen delen. Soms heb je zo’n reünie waarbij alles zich op afstand lijkt af te spelen. Waarbij de een erbij hoort en de ander niet. Nu niet; het was een heel fijn samenzijn waarin ik zelf bijna iedereen heb gesproken. Uiteraard mocht een geschenk voor de organisator niet ontbreken. Lastminute geregeld, maar zo snel en loyaal opgepakt door anderen. Dat zegt veel! De dank was groot en hij zal er heerlijk van kunnen slapen. Tot 22.00 uur gingen de biertjes en hapjes er heerlijk in.

Na 22.00 uur ben ik nog even overgestapt op de La Chouffe. Of dat zo verstandig was, laat ik in het midden. Hij smaakte in elk geval erg goed. Vandaag stonden we op met koppijn, maar wel met een heel fijn gevoel.

 

Zwaluw 5, wat was dat een prachtig team! Ik ben blij dat ik daar onderdeel van heb mogen uitmaken.

Op naar een volgende reünie!

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.