Van Neerven Open 2026

Zomer, de tijd om mijn tennisracket wat meer tevoorschijn te toveren. Al had ik die wens al eerder tot me genomen. Een vast moment in de week tennissen lijkt me prettig, dan in de zomer wat extra en zoals traditiegetrouw meedoen aan het toernooi in Beugen. In maart werd ik al vastgelegd om mee te doen, maar in het ritme kwam ik niet. Na een verloren voetbalseizoen kreeg ik een jichtaanval, waarna problemen met de voet opspeelden. Hoe dichter het toernooi voorbij kwam, hoe harder ik hem kneep. Ik wilde zo graag meedoen en besloot dan pijnstillers te nemen op de avonden van het toernooi zelf. Of dat verstandig is, laat ik in het midden. Maar erbij zijn is meemaken had ik als hoofdgedachte. 

De Van Neerven Open is een fenomeen in de tennistoernooien. Dit jaar weer ruim 200 deelnemers, een organisatie die bijna allen een week op de tennisclub wonen en vooral veel gezelligheid. Een sfeer waar je gelukkig van wordt. Of het voor mij als geblesseerde speler toch nog lichtpuntjes zou kunnen geven?

We schrijven ons op tijd in, dat is maar goed ook, want er zijn 13 koppels in de herendubbel 6, waardoor er zelfs eentje wordt uitgeloot. De ‘extra’ speelavond op vrijdagavond wordt meteen benut en mijn partner en ik mogen meteen aan de bak tegen de als nummer 3 geplaatste tegenstanders. Zij zijn nieuw op het toernooi en ik vind dat ze er goed uitzien. We kunnen ze bestuderen, want bij de Van Neerven Open is wachten een veelvoorkomend fenomeen.

We krijgen een prachtige fles water met persoonlijke naam erop. Dit kan ik, net als alle andere deelnemers, ontzettend waarderen. Ik wil, gezien mijn gebrek aan ritme, niet vooraan spelen. We mogen uiteindelijk op een achterste baan en dat vind ik prima. De tegenstanders zijn fit en we slaan iets langer in. We komen op 1-0 voorsprong, omdat mijn partner een geweldige servicebeurt aflevert.

De eerste set kunnen we erg goed mee. De tegenstanders maken veel fouten, mijn partner speelt beresterk. Zelf loopt het nog niet zo en ik kan er vooral weinig energie in gooien. We verliezen de eerste set met 6-4. Op zich niet eens zo heel gek. Toch kijk ik met een tevreden gevoel terug op een paar ‘echte’ punten.  Een aantal forehands die onberoerd de boarding ingaan. 

De 2de set beginnen de tegenstanders te dicteren. Mijn manco in mijn beperkte ritme is dat mijn service niet loopt en ik de 2de nu niet ‘durf’ te spelen. Iets waarop ik graag ga trainen, net als mijn backhand. In de hoop die van 2003 weer te hervinden. Mijn partner zegt het heel mooi. We moeten gewoon zorgen dat we de bal terugspelen, dan mogen zij het uitzoeken. Ineens beginnen ze te volleren dat hun leven ervan afhangt. Ik verkloot hierna een compleet punt, maar mijn partner blijft ijzersterk en nagenoeg foutloos spelen.We komen 4-2 achter, het wordt 5-3. Een matchpoint is dichtbij, maar dan wordt het 5-4. 5-5, 6-5 en 7-5. We pakken brutaal een set.

Geen 3de set, maar een supertiebreak gaat uitmaken wie vanavond gaat winnen. We komen 5-3 achter en dan ineens weer 7-6 voor. Het gaat alle kanten op. Het wordt een dubbeltje op zijn kant. Dan mislukt een lob van mij volledig. Het is dus een assist en op eigen service leveren we de wedstrijd in. Of ja, in? Het is eigenlijk al heel bijzonder dat we zover terug zijn gekomen. 10-7 in de 3de set na 2 uur tennis.

We balen, maar kijken tevreden terug. Weer verliezen we in een supertiebreak. Met ibuprofen en cooling sportgel was de pijn te doen. Alleen de energie die ik normaal heb, was er niet. We drinken een paar drankjes en ik ga douchen. Hier klopt iets niet. Nu ben ik mijn shampoo vergeten en ga er wel vanuit dat er ergens eentje staat. Deze keer echter niet. Dan maar zonder shampoo.

Na een paar biertjes moet ik echt gaan. De volgende dag wacht een verjaardag op me.

Op woensdagavond mogen we om 21:15 uur weer aan de slag. Onze tegenstanders hebben van onze eerste tegenstanders redelijk duidelijk verloren, maar dat zegt niets. We weten dat als zij op stoom zouden komen, wij eveneens kansloos verloren zouden hebben.

Voor veel publiek beginnen we aan een wedstrijd waarin we slecht beginnen. Maar eerlijk is eerlijk, de tegenstanders serveren erg goed. Het is al snel 3-0 voor hen. Hierna ben ik aan service en sla meteen 2 eerste services in. De bal op 15-0 is zelfs een ace.

Hierna beginnen we aan een reeks zonder einde. Het moet gezegd: de tegenstanders maken de fouten. Ik speel redelijk, mijn partner zeer steady en het wordt 6-3. We pakken een set, maar weten meteen: we zijn er nog lang niet.

De 2de gaat redelijk gelijk op, maar zij maken de punten, wij iets meer fouten. Ik zelf heb geen energie meer. Een paracetamol is minder zwaar dan een ibuprofen, maar mijn level is veel te laag om iets te kunnen betekenen. Hoe graag ik ook wil, ik kom niet over het dode punt meer heen.

De tegenstanders pakken het punt en weer gaan we een supertiebreak in. Het is een gelijk opgaande strijd. We komen achter, komen voor en dat zelfs tot 7-8. De tegenstanders pakken hun service en zelfs een ace op 8-8. Matchpoint en dat weten ze te verzilveren, doordat ik krachteloos een bal in het net sla.

Weer een nederlaag, weer in een supertiebreak en dat voor de 3de keer op rij. Wellicht, of ja, voor mij persoonlijk zeker, is de 6 te hoog gegrepen. We kunnen de tegenstanders niet anders dan ruiterlijk feliciteren. Hen wacht een mooie wedstrijd tegen de nummer 1 geplaatste spelers van deze categorie.

Zelf verlies ik naast de wedstrijd nog eenmaal mijn controle en deponeer mijn racket vakkundig in het opvangnet. Daar hoort hij niet. Dat mag ook niet gebeuren, maar waar bij mij in plaats van ‘she lost control’ hier de vlieger ‘he lost control’ opgaat. Mijn excuses aan allen voor dit onnodige gedrag.

Ondanks het zure gevoel gaan we rustig de wedstrijd analyseren. Als de tegenstanders vertrekken, sluiten we aan bij een groepje tennisfanaten en deelnemers die al wat meer drank op hebben. Er volgt nog een schaal bitterballen en vooral de verhalen zijn allen mooi van aard. De sfeer die er hangt is waanzinnig.

Ik drink er niet te veel, maar het wordt snel laat en de volgende dag wacht het werk natuurlijk gewoon weer. Maar ons toernooi zit erop. Voor mijn tennispartner wacht nog organisatiewerk. Zelf kom ik nog een keer terug, heb ik me voorgenomen. Vrijdag, zaterdag of zondag, het is om het even.

Zaterdag gaat er een appje rond. Komen jullie wellicht een drankje doen? Ik heb bardienst. Nou, dat is niet tegen dovemansoren gezegd en zo gaan we nog 1x terug. Op zo’n avond waarvan je weet: die kon weleens gezellig worden.

We moeten niet te laat gaan, want dan is het tennissen voorbij. Om 20:00 uur ontkurken we onze eerste fles Paulaner. Dat is zeker niet de laatste en gezien mijn tempo lijkt het wel alsof we achter een strooiwagen aan naar Beugen zijn gefietst.

We zien de HD4 en als die voorbij is, draaien we om en zien een dorpsgenoot een prachtige wedstrijd spelen in de GD7. Helaas verliezen ze deze, maar zij mogen terugkijken op een goed toernooi. Ondertussen komen er hapjes langs en komt er nog een deelnemer bij zitten. Dat hij de bar daarnaast nog bemant, het komt wel goed vandaag.

We gaan naar binnen en ik eindig zelfs nog een keer op tafel. Buiten staat een groep tennissers ouderwets te stappen. Er wordt om de 10 minuten een blad bier gehaald, wat vooral zo vol mogelijk moet komen te staan. Zelf zit ik rond 00:45 uur eveneens vol en is het tijd om naar huis te gaan.

De kater van 2 nederlagen en deze avond volgen later. Voor nu rest vooral hopelijk herstellen. Als men erachter komt wat ik nu precies heb, hebben de dokter, het ziekenhuis en de podotherapeut nog voor een raadsel gestaan.

Op zondag kijk ik nog even in de app en zie dat onze eerste tegenstanders het toernooi in onze categorie hebben gewonnen. Juist, die zich bijna op ons wisten stuk te bijten. Wat nou als ik fit was geweest? We zullen er niet achter komen.

Waar we wel achter komen, is dat TV de Geer de organisatie van dit toernooi zielshard mag bedanken, koesteren of, in eigen term, beGeeren. Wat een week maken zij ervan voor deelnemers, toeschouwers en andere geïnteresseerden.

Complimenten en een dankje voor een prachtige 1,5 week