Teamuitje Düsseldorf

Er zijn van die weekenden waar je bij wilt zijn. Die vaak ervoor zorgen dat je prachtige herinneringen maakt. Vaak zijn dat teamuitjes zoals met een zaalvoetbalteam. Met mijn eigen zaalvoetbalteam mochten we talrijke uitjes beleven. Dit jaar was het wellicht wel “dubbel op’ want we gingen niet alleen op pad. We bezochten daarnaast ook nog even een voetbalwedstrijd. In het kader van we gaan toch die kant op. Waarom niet 2 uur eerder en dan een wedstrijd meepakken? Aldus geschiedde. Eindbestemming was het door ons zo geliefde Düsseldorf. Waar we meerdere uitjes mochten beleven en waar mijn favoriete buitenlandse club actief is.

Vooraf werd de datumprikker gestuurd en op zaterdag 25 juli bleken de meeste personen te kunnen. 14 man in totaal. Variërend in leeftijd van 17 tot 50. Met recht een gemêleerd gezelschap, wat sowieso al vanaf begin af aan een kenmerk is van het team. In 2006 sloot ik aan. In oktober 2023 speelde ik mijn laatste wedstrijd. De afgelopen 2 seizoenen ben ik af en toe komen kijken of coachen en heb ik nog 2x in tenue op de bank gezeten. Niet als keeper, maar reserve speler. Als noodverband, extra redmiddel, vooral om dat teamgevoel te blijven behouden. Zo zijn er deze zaterdag meer die er niet altijd zijn, maar vandaag wel. Dat maakt het gemixter, gemêleerder en wellicht nog gezelliger.

Het begint al bij het verzamelen op het brandweerplein. Ik geef iedereen in het Duits een hand en groet overdreven. Daarna gaan we de auto’s in. Een kenmerk van mij is, auto’s rijden en praktisch denken, zijn 2 zaken die niet samen gaan. Zo laat ik de klep van de auto openstaan. Net als in 2007 vanaf Maastricht langs de Napoleonsbaan. Toen we de volgende ochtend gingen ontbijten en ik de achterdeur liet open staan. Niet eens bewust overigens. We rijden in alle rust naar Duitsland en komen bij het stadion van Fortuna Düsseldorf aan. Er is fandag en we sluiten aan in een rij auto’s. Ik vertel nog dat het parkeren en het aanrijden perfect geregeld is. Vandaag allesbehalve. Het duurt en duurt en langs ons vind een auto het mooi geweest. Sterker nog ons vermoeden blijkt te kloppen. Er komt rook onder de motorkap vandaan. Toch zonde, dat deze bezoekers een mooie dag in rook op zien gaan. (heel flauw, het moet gezegd). De jeugdige auto geeft de parkeerwacht nog een box en we weten. De dag van de parkeerwacht kan niet meer kapot. We zien overigens dat er een traytje La Chouffe is baas gemaakt in de auto. Toch wellicht wat jeugdige overmoedigheid?.

We lopen naar het stadion, waar we de per pdf gedownloade tickets inscannen en naar ons vak willen gaan. Hier volgt een uitdaging van jewelste. We moeten hiervoor echter achter het uitvak langs. De steward wil het wel, maar vind 14 personen achter een volle uittribune loodsen bij een wedstrijd die nergens over gaat, te riskant. Gevolg we moeten het hele stadion doorlopen naar onze plaatsen. Hierdoor missen we de eerste 6 minuten en hebben onze dagelijkse tappen ruimschoots behaald. Als we in ons vak binnen komen zijn onze plaatsen allen bezet. Ja wat nu? Een paar gaan op de trap zitten en willen naar een ander vak, maar dan lopen we met z’n 3’n gewoon naar boven. Het poortje is open en we gaan op heerlijke pluche stoelen zitten. De steward van het vak gelooft het wel. Hij had al verteld dat er mensen verkeerd zaten. De rest volgt en zo zitten we op een royale plaats waar we onze drankjes nog eens voor onze neus zien staan. Op de achtergrond doen 22 acteurs op het speelveld hun best.

Er wordt drinken gehaald en we zien een wedstrijd waarin Vodafone nogal aanwezig is. 68 reclameborden, achterop het shirt van Fortuna voorop het shirt van Borussia Dortmund en zelfs een logo in de middencirkel. De drinkpauzes worden niet bovenmatig gewaardeerd. We zien een zomeravond wedstrijd waarin me de ‘rust’ opvalt. Gewoon omdat Fortuna 1-1 maakt en normaal het hele stadion erachter gaat staan. Dat hele stadion is nu niet gevuld, want er zitten 23.200 mensen terwijl er 54.000 in kunnen. . We zien Jorrit Hendrix met een knotje spelen en de broer van Bellingham trekt zijn broek wel heel hoog op.  Fortuna wint de wedstrijd verdiend met 2-1.

Na de wedstrijd gaan we naar buiten, sommige pakken nog snel een hapje en we stappen in de auto om naar het hotel te rijden. Dit loopt zoals ik het al verkondig heb. Zeer en zeer voorspoedig. We zijn snel(op)weg. Ja dat wegrijden bij het stadion is een verademing. Al helemaal als je het vergelijkt met de aankomst op de parkeerplaats. We herhalen het graag en vaak. Onderwijl toetsen we ons hotel in op de navigatie en rijden een drukke stad in. Bij een stoplicht raken we de eerste 2 auto’s kwijt. Dit kan gebeuren als je met 4 auto’s in een stad rijd en geen ramp, we hebben de navigatie ingetoetst en zetten koers richting het hotel. We maken een kleine misser, maar herstellen het eenvoudig.

We komen aan en rijden de garage in. Plek 84 is een pareltje van een plek. We lopen het hotel in besluiten op de rest te wachten en bestellen een biertje aan de bar. De rest is er niet? Vreemd ze reden voor ons, maar goed wij hebben een afslag gemist, dus dat kan. Ik bestel 4 schofferhofer weizen (een van de beste die er is) en we proosten. De barman is blij dat hij wat kan doen en high fived dat Fortuna heeft gewonnen. We gaan eens kijken of we wel bij het goede hotel zitten, want het is wel bijzonder dat de rest er nog niets. Er wordt een foto geappt van incheckende teamgenoten. Het zal toch niet waar zijn?

We gaan na wat ingetoetst is en inderdaad we zijn naar NH City Nord gereden, maar we slapen in NH City. Hoe dit kan? De link is niet geopend, maar de met smilyes doordrenkte app van een teamgenoot is NH in getoetst en als route aangegeven. En nu? We drinken ons biertje op. We kijken of we eruit kunnen. Dat is nog een uitdaging wanneer een teamgenoot het pasje langs een sigarettenautomaat haalt, maar betalen moeten we bij de receptie. “wie kan er Duits?” Ik pak het kaartje leg het uit aan de receptionist en hij glimlacht en geeft me een gratis uitrijd ticket. Probleem opgelost 4 kilometer verder bevindt zich ons hotel waar de rest dus al is. Rijden er naar toe en parkeren de auto in een invaliden vak. Halen hem daaruit en zetten hem op 69. Een A-locatie want 2 meter lopen naar het trappenhuis. De rest zit tevreden achter een biertje. We gaan naar onze kamers, frissen ons op en gaan de stad in. Niemand gaat vandaag met de eer strijken, toch strijkt een teamgenoot zijn outfit nog eens grondig. Een jeugdige teamgenoot is zijn telefoon vergeten. Maar we hebben geen tijd meer. Dan maar zonder, kan ik hem niet kwijt raken is de waarheid als een koe.

We pakken de metro. Deze is vlakbij en lopen de Bolkerstrasse op of in. Deze is zoals altijd doordrenkt met mannelijk publiek en we stoppen bij de Engelbar. Hier kiepen we een paar heerlijke Ludwigs weizener achterover en gaan hierna door naar ons volgende uitstapje. Er is een restaurant gereserveerd door de organisatie. Keurig gedaan, want met 14 mannen ergens random binnenlopen op een zaterdagavond? Dat is net zo verstandig als met Palestina vlag op de Westelijk Jordaanoever paraderen. Het eten laat zich raden. Oerdegelijk, goed en redelijk snel. Hoewel sommige moeite hebben met de Duits kaart kan iedereen het woord schnitzel eenvoudig vertalen. Wel zijn er 58 soorten, wat keuze stress oplevert. Want het zijn ongeveer net zoveel mogelijkheden als dat er politieke partijen zijn. Toch loopt die Stimmung goed (dit is incorrect want stemmen is wählen in het Duits), maar zo lijkt het op het Nederlands. Iedereen krijgt een bord eten, behalve ik. De Knusper schnitzel mit bratkartoffelnen en coleslaw laat nog even op zich wachten. Hoe ze het doen weet ik niet maar 5 minuten later zit ik aan een magische maaltijd. Na een koffietje na gaan we de stad in.

In Oeffelt zeggen we blij dat het kermis. Dat is het in Düsseldorf eveneens, alleen wel aan de andere kant van de Rijn. Dat is nou net een van de breedste rivieren van Europa en in Düsseldorf al helemaal. Gevolg we zouden in 45 minuten er naar toe kunnen lopen, maar laten dit uit ons bolletje. Dan gaat ons hele verdere avond plan naar de knoten. Toevallig lopen we tegen dit etablissement aan en onze avond kan niet ka’pot’, want er zitten 2 prachtige uit Escharen komende dames. Het bier is duur €6,40 voor 0,4 liter, te warm vocht van Veltins. We gaan rap verder, want dit is het niet. Het straatje is op zich wel leuk. Voor wie van details houdt? De serveerster aan de overkant ging beha-loos door het leven.

We komen aan bij een Irish Pub annex karaoke bar. De helft gaat naar binnen, de andere helft settled zich buiten. Er komen grote vazen bier aan. Deze smaken allen voortreffelijk en het karaoke gedeelte bevalt sommige teamgenoten uitstekend. Een paar jongere teamgenoten blijken naarmate de bierconsumptie soepelere kelen te krijgen. Hun Duits wordt opgeveizeld en volgend jaar doen er een paar mee aan Idols.  Een paar andere teamgenoten vragen Scooter aan, en ik grijp mijn kans, al ziet een medebezoeker dat evenzo. We doen het samen en na afloop knuffelt hij mij nog net niet dood. Ja voor ons optreden had ik zo door gekund voor de Village people. Want de pet, die 1000 man op een avond op hebben, heb ik opgevat. Zo zag hij eruit, zo voelde hij aan en ik was denk ik nummer 798 van de avond. We drinken vrolijk verder en tussendoor gaan wat teamgenoten naar de overkant. Hier zit een Latijns café waar duidelijk word hoe soms mogelijk is dat er meer mensen op een boot kunnen.

Naast de karoake Irish Pub zit nog een kelder met complete ouderwetse disco. Hier gaan teamgenoten naar toe. In wisselende samenstellingen. Een kenmerk van de avond. Iedereen en alles door, maar vooral met elkaar. Dit is juist waar het om draait en zo mooi is. Zelf vind ik het allemaal prima en ik merk dat mijn bierconsumptie dat eveneens is geweest. Langzaam aan zit ik vol. Na een colaatje ga ik nog een keer proberen met een Guinness. Die gaat er wonder boven wonder nog sneller in dan Max Verstappen ooit in Eau Rouge, maar hierna besluiten we met een ouder gedeelte te gaan. Niet zonder de döner van Lokas Podolski geprobeerd te hebben. Ik moet zeggen, al doe ik aan sharing is caring, hij is lekker. Als had ik niet ‘mit alles’ moeten doen. Want ohne scharf en ohne knoblauch had ik er nog meer van kunnen genieten. Pakken we een taxi? Of de metro? Is een volgend levensvraag die ons bezig houdt. Nou ik zelf als metro seksueel persoon heb dan soweizo een bepaalde voorkeur. We stappen in met daarbij geen enkel idee of ons ticket nog geldt. Het is er druk en we stappen 2 haltes verder uit.

We komen bij het hotel en pakken nog een flesje radler met de zelfscan. Na deze verorberd te hebben gaan we naar kamer 506 en sluiten onze ogen. Het is dan 02:25 uur en de dag is behoorlijk intensief geweest. Nog niet iedereen is terug, maar de verhalen komen morgen ongetwijfeld wel. De volgende ochtend bij het ontbijt hebben de meeste de kop van een bedorven alligator. Er zijn wat kleine ongelukjes geweest en wie zaten er bij elkaar in de taxi en heeft betaald? De bankapp zal het verhaal vertellen. Het ontbijt is knijtergoed en ondanks dat hij tot 11:00 uur wordt geserveerd. Slagen er 2 personen in het niet te halen.  Het ontbijt is compleet met 6 soorten yoghurt en gore jus-de-orange. Of ja nondejus wat knap je als mens niet op van een ginger-shot als je denkt dat het jus is. Dat er guacamole is doet me een vreugdedansje doen en ik waan met, met de roodwitte liefelijke groente erbij in een (pa)radijs.

Na het ontbijt stappen we in de auto en doen we symbolisch nog een laatste rondje. Geen biertjes, maar een extra rondje in de parkeergarage. Gewoon door braafburgerlijk de pijlen te volgen. Waren we een avond te voren niet pijlen. Of was het alcohol of colapeil net iets te hoog geweest, hier volgen we als DDR-burgers met de hoofdletter D. De terugreis verloopt in alle rust, iedereen nog vol van geweldige herinneringen aan een prachtige middag/avond en nacht. Met dank aan de organisatie en een container gigant.