Irrland

En dan is het alweer zomervakantie. Een periode die zich uitstekend leent voor dagjes weg. Sommigen doen de hele zomer niet anders. Anderen gaan drie weken voor hun voortent bij de caravan zitten. Wat wij doen? Werken, werken, werken en in het weekend het ene na het andere, al dan niet leeftijdsgebonden, feestje afgaan. Toch nemen we op maandag 27 juli een dagje vrij. Niet voor de Wielerronde, een evenement dat eveneens al jaren met een dikke cirkel in de agenda staat, maar voor een dagje weg.

Het is de beurt aan onze twee jongste nichtjes om met ons op pad te gaan. We laten ze zelf kiezen wat ze willen doen. Maar ja, wat willen ze eigenlijk?

Zelf kom ik met een idee. Vanwege de goede verhalen over de locatie én omdat ik eerlijk gezegd nieuwsgierig ben geworden hoe het eruitziet: Irrland, net over de grens bij Well. Een grote speeltuin met allerlei leuke attracties voor kinderen. De voorgaande jaren gingen we naar ZooParc, De Bergen in Wanroij en vorig jaar naar Het Hemelrijk. Dit jaar wordt het dus Irrland.

We halen de eerste op in Holthees. Ze is nog erg rustig en of ze er echt zin in heeft? Dat blijft gissen. We installeren haar stoeltje en ze neemt plaats in de auto. Ze gaat in elk geval mee. Bij ons jongste nichtje is de stemming heel anders. Ze is er helemaal klaar voor, al wil ze het liefst toch nog even bij mama blijven. Het blijft even spannend of ze meegaat, maar uiteindelijk stapt ook zij in.

Onderweg zijn ze allebei rustig. We hebben weinig tot geen interactie en weten dus nog steeds niet of ze er echt zin in hebben. Wel zegt ons jongste nichtje dat ze na de vakantie kan vertellen dat ze in Duitsland is geweest. Geen woord van gelogen.

We zoeken een parkeerplaats, stappen uit en lopen richting de ingang van het park. De tickets worden gescand. In één keer goed, en alle vier mogen we op één ticket naar binnen. We kijken wat rond en proberen een plattegrond te downloaden om te zien wat er allemaal te doen is. Maar eerst drinken we rustig iets en mogen de dames een snoepje uitzoeken. Dat laten ze zich geen twee keer zeggen.

Daarna gaan we naar een klimrek, waar ze zich uitstekend vermaken. De jongste heeft wat moeite met overstappen, maar als we zeggen dat ze kleine tussenstapjes moet maken, gaat het ineens prima. Vervolgens draai ik ze een paar keer dol op een draaipaal. Ze genieten zichtbaar.

Via de skelters lopen we naar een enorme stapel hooibalen waar ze niet alleen op, maar ook tussendoor kunnen klimmen. Geweldig om te zien. Zelf pas ik er helaas niet meer tussen, maar ik help waar nodig met de overstapjes.

Hierna gaan we naar de Odysseuszee. Daar liggen we op een groot kussen dat aanvoelt als een waterbed. Erg leuk bedacht. Daarna lopen we naar een schip. Hier mogen kinderen van 12 jaar en ouder niet op. Een van de nichtjes merkt droog op: "Tim is ook een groter kind." Daar heeft ze misschien wel een punt.

We eten wat broodjes, drinken iets en gaan vervolgens naar de volgende attractie: een glijbaan vanaf een klimrek in de vorm van een vliegtuig. Naar beneden glijden durven ze echter niet. Even verderop zien ze drie springkussens waar op dat moment geen andere kinderen zijn. Dat is natuurlijk helemaal mooi.

Tijd voor een ijsje. Alles is keurig geregeld en voor € 2,- per stuk hoef je je tegenwoordig ook niet meer te schamen. Tussen de loslopende kippen genieten we van deze verkoeling.

Daarna bezoeken we de binnenspeeltuin. Hier moeten de schoenen uit. Zelfs de volwassenen, al mogen wij de speeltoestellen niet in. De nichtjes natuurlijk wel. Ze rennen vrolijk rond en vermaken zich uitstekend. Na een tijdje vinden wij het mooi geweest en halen we ze weer op, want er is nog veel meer te ontdekken.

We komen langs een aantal vliegtuigen en huisjes waar ze enthousiast in gaan spelen. In het eerste vliegtuig moet ik uiteraard mee. Hoe gaaf is het dat daar discolichten hangen en Jordan & Baker – Explode door de speakers klinkt? Ze vinden het geweldig en glijden keer op keer naar beneden.

Ook het enorme liggende waterspringkussen kan niet worden overgeslagen. Ze rennen er met zichtbaar plezier overheen. Daarna ontdekken ze een paar schommels. Terwijl zij schommelen probeer ik het maisdoolhof te vinden, maar hoe goed ik ook zoek, ik kan het nergens ontdekken.

Na het schommelen lopen we richting de uitgang. De dag is mooi gevuld geweest en de dames vinden het prima. Ze mogen nog wel kiezen waar we gaan eten. De een wil pizza, de ander friet. Uiteindelijk kiezen we voor de gulden middenweg: een grillrestaurant.

Die in Overloon blijkt gesloten, dus rijden we door naar Oostrum. Jawel, of all places. Maar vanwege de goede verhalen én omdat het mooi op de route ligt. Via een iets andere route raken we onze oriëntatie even kwijt, maar uiteindelijk vinden we het zonder problemen. We parkeren naast het geboortebord van Per.

We nemen plaats op het terras en bekijken eerst rustig de kaart. Zelf ben ik er snel uit: een kleine dönerschotel. Een van de nichtjes wil graag pizza, al vermoeden wij dat die behoorlijk groot zal zijn. Voor het andere nichtje bestellen we een kindermenu. Ik neem de blikjes drinken alvast mee naar buiten en reken later wel af.

Terwijl ik buiten zit, geniet ik van een prachtig alledaags tafereel. De buurman van de pizzeria loopt doodgemoedereerd naar binnen, pakt een ijskoud blik bier en wandelt ermee weer naar huis. Heerlijk.

Wanneer het eten wordt geserveerd, vallen de royale porties direct op. Mijn dönerschotel is fors, het kindermenu is gigantisch en de köfteschotel van mijn partner is eveneens indrukwekkend: vier tortilla's, vijf heerlijke stukken köfte en volop gegrilde groenten.

Nog geen minuut later zie ik de buurman opnieuw voorbijlopen. Even later komt hij nóg een keer langs. Dit keer heeft hij ergens een bak kibbeling gehaald. Ik kan werkelijk genieten van zulke eenvoudige, alledaagse momenten.

Ik help mijn jongste nichtje met haar pizza en eet uiteindelijk zelf nog drie stukjes op. Ons andere nichtje werkt haar gigantische kindermenu helemaal naar binnen. Echt knap gedaan.

Binnen reken ik af bij de vriendelijke eigenaar. Een extra drankje krijgen we van het huis. Pas later kom ik erachter dat er per ongeluk iets te veel is afgerekend. Ik ben op dat moment zelf niet scherp genoeg geweest om het te zien.

We brengen onze nichtjes weer thuis. Ze vertellen nog niet zoveel over hun dag, maar zijn zichtbaar blij om hun ouders weer te zien. De verhalen zullen later ongetwijfeld nog wel komen.

Onze dag is echter nog niet voorbij. Die krijgt een vervolg in Boxmeer, waar de Wielerronde inmiddels in volle gang is. Daar lopen we nog een paar rondjes en sluiten we opnieuw een mooie dag af.