Movieworld

Het ‘zomerse’ uitje met onze neefjes vond dit jaar plaats in Movie Park Bottrop. Een park waar ik voor het laatst 26 jaar geleden ben geweest. Toen Warner Bros. nog in de naam stond vermeld en je Bugs Bunny, Daffy Duck en consorten tegenkwam. Mijn eeuwige tekenfilmhelden. Nu heet het Movie Park en staat het nog altijd in het teken van actie en/of film. De avond ervoor vierde mijn neefje zijn verjaardag en ’s avonds ikzelf. Of dat een goede combinatie was voor een dagje vertier?

We staan om 07.30 uur op en halen beide neefjes op. De broodjes zijn al gesmeerd, de pakjes liggen nog koud. De een vindt dat hij wat vroeg(er) moest opstaan, de ander is wakker zoals we gewend zijn. We rijden in alle rust naar Duitsland, maar komen aan en sluiten aan in de file. De rij auto’s naar het park wordt langer en langer. Een andere weg is er niet, dus doen we 20 minuten over de laatste 2 kilometer. Een onvriendelijke parkeerwacht stuurt ons door naar de parking. Het is een eindje lopen vanaf hier en we zien hordes mensen voorbij komen. Niet vreemd, want je kunt met 40% korting naar het park en het weer is goed. Ja, inderdaad 40% korting. Dat zal de Efteling op een zomerdag nooit doen.

We scannen onze tickets en luisteren naar ons jongste neefje, die vorig jaar nog is geweest en veel goed heeft onthouden. We gaan naar de ‘horror’achtbaan van Helsing. Hier staan we even in de rij en genieten van een mooie tocht door de achtbaan. Zelf heb ik het vooral erg zwaar.

De volgende attractie wordt Time Riders, wat een soort tijdreismachine is. Eerst zie je een film, daarna word je alle kanten opgegooid en zie je de wereld om je heen bewegen. Ik word er gruwelijk misselijk van. Te weinig slaap en een fles bier te veel zullen niet meehelpen in mijn gemoedstoestand, maar wat voel ik me slecht. De neefjes gaan een achtbaan in. Mijn partner en ik nemen plaats op een steen en kijken onze ogen uit. Tattoos, overgewicht, bijzondere wezens, ze zijn er allemaal.

Zelf ga ik proberen over te geven en vind de meest rustige sanitaire voorziening van het park. Van de lucht ga je al bijna over je nek, toch lukt het mij niet. Eén keer een roggel, maar daar blijft het bij. Onverrichter zake en nog steeds misselijker van aard loop ik terug.

Als de neefjes terugkeren, drinken we een pakje leeg en eten een broodje. Wat wordt onze volgende attractie? Bij de boomstamattractie staat een rij van 50 minuten. Bij de achtbaan eentje van 30. Het wordt de laatste optie en we sluiten aan. We zijn bijna aan de beurt wanneer er iets bijzonders gebeurt waar ik als brave burger niet bij kan.

De vrouw voor ons loopt de rij uit en acht buitenlanders (Duitse…) lopen ons voorbij alsof we niet bestaan. Kapot asociaal dit. De vrouw verdwijnt en gaat doodleuk een andere rij in. Kortom: ze is rijloopster van beroep en gaat overal staan, zodat de rest er eerder in kan. Ik heb niet de behoefte in discussie te gaan met deze personen, maar ze mogen van mij wel openlijk voor schut gezet worden. Wat een kansloze en asociale actie. Wat zit de wereld toch vol met kansloze wezens en er komen maar mensen bij, denk ik dan. Lekker dan. Wat is normaal? Dit niet.

De rijloopster is inmiddels voor hen een andere rij ingegaan.

We zien nog een spuitende SpongeBob-attractie, maar die lopen we geruisloos voorbij. De jongens worden wellicht iets te oud voor deze attractie. Daarnaast is de rij erg lang te noemen.

De achtbaan zelf is erg leuk, al vind ik het achteruit een bult af gaan niet erg comfortabel deze dag. We lopen verder en gaan de hangende achtbaan in. De rij is slechts een kwartier. Hier wederom mensen die elkaar helpen, rijlopers en een schreeuwend meisje dat niet snapt dat ze bij een hek staat als ze bijna mag. Dat hek staat namelijk bij de plek waar je mag zitten. Ik word niet erg vrolijk van de achtbaan, maar overleef hem wel.

Ondertussen zien we een show en de figuren van nu uit dit park. Paw Patrol, SpongeBob en Patrick. Je kunt ermee op de foto, maar dan moet je in de rij aansluiten. SpongeBob zien we op een paradeauto voorbij komen.

We gaan een waterattractie zoeken. Daar is het zeker weer voor. Het is namelijk knijterheet. We gaan in de Piranha. Hierin worden we nat, vooral mijn partner mag het ontgelden, maar vandaag is dat helemaal niet erg.

We gaan op zoek naar een ijsje en dat wordt nog een uitdaging an sich. De eerste twee verkooplocaties zijn hermetisch gesloten. Bij een restaurant waar we binnenlopen en dat de weg heeft van een neppe McDonald’s, vinden we eveneens niets. Hoe kan dit nou? Het is 29 graden en geen ijs te vinden.

Als ik een paar mensen met ijs zie, krijg ik hoop. Als we een winkel in lopen met de naam ‘Ice Cream & Candy’ kan het niet missen. Er staat een grote diepvrieskist en we vissen er drie Magnums en een Solero uit.

We gaan op een bankje zitten tussen alle restaurants. Het is er superdruk, maar ik geniet van wat er om me heen gebeurt. Een stel met een bolderwagen en beiden een fles bier in de hand. Achter mij een vader met een biertje in de hand. Ieder zijn dag.

Een van de neefjes begint te klagen over pijn in de rug. Vermoedelijk van de achtbaan. We hadden al gezegd even te gaan zitten, maar het gaat niet (echt) meer. Sterker nog, hij geeft aan naar huis te willen als wij hem voorleggen dat dit een optie is. Met pijn in een pretpark ronddwalen, net voor je vakantie, is namelijk niet de meest prettige optie.

Het andere neefje vindt het geen punt en geeft eveneens aan naar huis te willen. Wij zijn zelf moe en vinden het jammer, maar geen man overboord. Het is hun dag. Als ik nog even een sanitaire stop maak wordt mijn dag al mooier dat hij al was. Er staan niet 1, maar 2 sigarettenautomaten bij elkaar. In Nederland kun je nergens meer sigaretten verkrijgen. Het lijken wel Oost-Duitse Buckwären. Hier staan ze gewoon in het pretpark. Overigens mag je ze dan weer bijna nergens op steken. Het is ooit een lastige wereld. 

We besluiten terug te gaan en geven aan dat als het neefje te veel last heeft, we kunnen stoppen. We lopen het hele eind terug en bij het uitrijden helpt de voorheen onvriendelijke parkeerwacht ons supervriendelijk. Toch knap. Deze 60+’er heeft de hele dag in warme kleren mensen geholpen bij het parkeren.

Als we op de snelweg zitten, wat nu niet lang duurt, wordt het rustig in de auto. Beide neefjes vallen in slaap. Zelf moeten we ons wakker houden.

Vlak voor thuiskomst vragen we ze wat ze willen eten. Een van de neefjes wil thuis eten en hem brengen we thuis. Als we hem thuis hebben gebracht en naar buiten lopen, wil de ander ook naar huis. Prima, en zo geschiedt.

We brengen hem thuis en vervolgen onze weg. We komen er bijna langs en met goed geluk duurt het allemaal niet zo lang. We gaan namelijk bij deze cafetaria voor het eerst frites eten. Dat blijkt een uitstekende keuze, want de frites zijn uitstekend en de prijzen evenzo.

Tevreden dippen we onze frietjes en kijken weer terug op een hele mooie dag.

N.B. Deze blog bevat een paar foto’s uit 2000.