Vakantie Luxemburg

Het mocht even duren en het werd nog een verrassing of we mijn lichamelijke gestel het aan zou kunnen, maar we besloten een vakantie te boeken naar Luxemburg. Mede vanwege een goede recensie, net voor het moment dat we konden gaan boeken. Een van de doelen van onze vakantie werd het wandelen in het Müllerthalgebied, ook wel Klein Zwitserland genoemd, in hartje Luxemburg.

Als we zoeken naar een hotel, komen we vooral op vakantieparken uit. Domaine La Sapinière lijkt een geschikte locatie en we boeken een onderkomen. Geen hotel, maar een huisje voor vier personen op een vakantiepark. Vier personen voor jullie tweeën? Het aanbod van 20 tot en met 27 september gaf dat als enige optie. 20 september was daarbij geen optie. Dus werd het 21 tot en met 27 september.

Links en rechts vertellen we over onze keuze en krijgen we (nog meer) tips voor onze reis. Al vraagt iemand mij wat we in godsnaam een week lang in Luxemburg gaan doen. Zelf had ik al voor ogen om, naast een wandeling waarbij de vraag was hoe mijn gestel het zou volhouden, de hoofdstad te bezoeken. Als het even kon met het openbaar vervoer, want dat is gratis.

Op maandag rijden we iets later dan gepland aan en ontdekken we na 10 kilometer onderweg al dat we iets zijn vergeten. Onze zwemspullen. Damn, dit nou, terwijl er op 150 meter van ons park een fantastisch zwemparadijs gelegen is. Gaan we die missen of nodig hebben? De verwachting is van wel. Nou ja, mocht het echt nodig zijn, dan is er ongetwijfeld wel een lokale shop waar je zwemkledij kunt kopen. Beetje zonde, maar goed, niet onoverkomelijk.

De route verloopt in alle rust, al vragen we ons even af waar we zijn. De taalvoering is Duits, we komen veel Luxemburgers tegen, maar rijden nog echt in België. Die letzte Friture von Belgien bewijst hierin alles. Niet veel later rijden we de grens over, Luxemburg in.

We vinden onze locatie eenvoudig en lopen gelijk naar de receptie. Terwijl we Engels spreken, heet de gastvrouw ons welkom in het Nederlands. We pakken een boekje met de naam 100 Things to do in Luxemburg uit het schap en gaan naar ons huisje met nummer 40E.

Het is een zespersoonshuisje. Erg schoon, niet superluxe, maar prima. Alleen de keuken is gigantisch klein. Drie bij één meter, waarbij je een fornuis, wastafel en een werkblad hebt van één kastje. Daar staan het koffiezetapparaat en de waterkoker ook op. Niet heel praktisch, bedenken we ons. Voor zes personen al helemaal niet. De rest is prima en er hangen wat leuke foto’s aan de muur. Boven is het erg ruim.

We gaan buiten zitten en nemen het boekje door. Even later is het tijd om boodschappen te doen. We lezen in de gigantisch praktische app dat zich op 10 kilometer een grotere supermarkt bevindt. Ideaal natuurlijk. Hier doen we wat boodschappen, waarna we langzaam aan gaan eten. Dat doen we op het park zelf.

Het gebouw lijkt gedateerd. Van binnen is het echt sfeervol en modern ingericht. Ik heb zin in schnitzel, dus bestel schnitzel. Deze is niet overdreven spannend, maar smaakt prima. De frites erbij is heerlijk.

We gaan terug naar ons huisje, kijken nog wat tv en gaan ons opmaken voor de eerste dag weg. Die leidt ons naar de Müllerthal Trail, alwaar we een 13,2 kilometer lange hike gaan lopen. Het is er rustig en op een kleine gemiste afslag na loopt de route uitstekend.

Na afloop drinken we een drankje bij een hotel met een appelgebakje erbij. Niet schrikken: totaal €25,-.

We gaan verder naar Beaufort, waar een mooi kasteel te bezichtigen is. Hier krijgen we nog een ultra zoet frambozenlikeurtje toe. Net of je een kroegentocht gaat houden.

We vervolgen onze weg via de Schiessentümpel. Dat is overigens een oude brug met een waterval. Daarna gaan we naar Echternach, een grotere stad waar we gaan eten. Dit doen we op het plein. Heel veel meer is er op deze dinsdag overigens niet open. Na een goede maaltijd gaan we redelijk vermoeid naar bed. De wandeling hakt er behoorlijk in.

Toch wacht onderweg nog een verrassing: overstekende herten. Gelukkig zien we ze net op tijd.

We besluiten de volgende dag naar Vianden te gaan. Een plaats die bekendstaat om haar machtig mooie kasteel.

’s Ochtends moeten we om 07.30 uur wakker zijn, want dan komen ze langs met de broodjes. Foutje met bestellen via de app. We betalen €1,- extra op vier broodjes ter waarde van €2,- voor het bezorgen. Dat overkomt ons niet meer, bedenken we, maar de broodjes zijn wel gruwelijk lekker.

In Vianden gaan we met de kabelbaan, de enige van het land, naar boven. We besluiten terug te lopen via het kasteel. Boven genieten we van een prachtig uitzicht, een goede koffie en vooral een heerlijke oase van rust.

We lopen terug via het kasteel, waar we van alles zien en te weten komen over de historie van Vianden en Luxemburg. Zelfs de familie van Oranje-Nassau wordt ruimschoots beschreven.

We eten aan het water, waarna we onze weg vervolgen naar Diekirch. Hier is het echt moeilijk heet als we op het terras van een ijssalon zitten. Die verkoopt geen bier; daarvoor moeten we bij de buren zijn, geeft de serveerster aan. Na een kleine ronde door de stad zit ik later wel achter een heerlijke Diekirch.

De volgende stop is Ettelbruck. Hier een minder sfeervolle stad, een kermis en vooral weinig geschikte eettentjes, totdat een gouden ingreep de juiste blijkt te zijn. Bij La Fiducia hebben we fiducie in Italiaanse gerechtjes.

Wie Luxemburg zegt, zegt gratis openbaar vervoer. We maken er dankbaar gebruik van en pakken vanaf Ettelbruck de trein naar de hoofdstad, Luxemburg-stad, op onze vierde dag.

Dat blijkt een uitdaging van jewelste. De P+R, bestaande uit twintig parkeervakken, is vol. De garage bij het station staat vol met bouwmaterialen. Er wordt overal bijgebouwd en verbouwd, dus dat wordt hem niet. We parkeren in de garage van de avond ervoor. Geen ramp natuurlijk, we moeten alleen wel een kilometer naar het station lopen.

Hier pakken we direct de gratis sneltrein naar de hoofdstad. Heerlijk dat dit kan.

In de hoofdstad lopen we, na eerst vier paar te gave sokken te hebben gekocht, naar de VVV en maken een route. Eerst gaan we in de lift boven de stad uitkijken. Daarna gaan we de blauwe looproute volgen. Alle highlights komen voorbij.

Als extraatje bezoeken we nog de ondergrondse kazematten, die een geweldige indruk geven. Door een zware lunch besluiten we in Ettelbruck pas te gaan eten. We hebben nu de stoptrein, die tien minuten langer duurt. Geen ramp natuurlijk.

Opvallend: de hoofdstad is echt levendig en bruisend. Dit in schril contrast tot de rest van het land.

Het Schengenakkoord is getekend in Schengen en hier kun je tussen drie grenzen wandelen. Althans, normaliter is dit mogelijk. Helaas blijkt de route nu gesloten. Waarom wordt ons later pas duidelijk.

We hebben een aardig alternatief gevonden en lopen een kilometer of vijf in deze stad. Het Schengen Museum geeft ons fantastische indrukken over de samenwerkingen in Europa. Daarnaast komen we op de boot waar het verdrag is getekend.

De overdreven vriendelijke medewerker geeft aan dat het echte drielandenpunt onder water ligt. Daarnaast vertelt hij dat de wandeling die we wilden maken dicht is, maar waarom dat sinds januari is? Hij zegt: je kunt er gewoon naartoe lopen. Er liggen hooguit een paar bomen dwars. Niet gevaarlijk of zo. We kunnen nu de B2-route van de Müllerthal Trail doen. Een route die voor gezinnen ideaal is. Voor ons eveneens een hele mooie route. We struikelen alleen nog net niet over 200 bergbeklimmers die hier hun hobby gepassioneerd uitoefenen. We eten bij de bistro bij het vakantiepark Marbusch. Een geweldige hamburger en curry.

De volgende dag pakken we de twee voor ons nog onbezochte delen van Luxemburg mee. Minett, wat een beetje een oude mijnwerkersstreek is, en Guttland, het groene gedeelte.

In Minett bezoeken we Esch-sur-Alzette, de stad die bekend is om de staalindustrie. We maken een aardige wandeling tot op 40 meter hoogte in een oude hoogoven. Het contrast met het gigantische en ultramoderne universiteitsgebouw is gigantisch.

We kunnen niet naar het mijnwerkersmuseum, omdat dit tijdmatig niet uitkomt, en gaan door naar Guttland. Hier hebben we een wandeling gevonden die door een prachtig bos loopt. Zoals bijna iedere dag: wat een rust. Hier komen we drie fietsers en drie wandelaars tegen in anderhalf uur tijd.

’s Avonds eten is nog wat spannender geworden. De Italiaan vlakbij ons huisje is alleen open voor take-away. Het restaurant in het dorpje verderop geeft helaas aan dat reserveren onmogelijk is. Wat nu?

Ik loop op goed geluk naar de Italiaan en vraag of ik kan afhalen. Dat is allemaal geen probleem. We eten de laatste avond in ons huisje en drinken daar onze laatste Luxemburgse biertjes. De koffers zijn zover mogelijk al gepakt. Een laatste nacht en dan nemen we afscheid van dit heerlijke park.

Het is in het weekend wat drukker dan door de week, maar op het park zelf is er weinig geluid. Het is een bijzonder prettig verblijf, waar men zeer behulpzaam is. Er zit een goed restaurant op het park en met de handige broodjesservice kun je iedere ochtend kakelverse broodjes eten. Ze liggen klaar op de biljarttafel, waar een man je iedere dag een prettige dag wenst. Echt geweldig.

Sowieso kijken we terug op een prachtige rondreis door een prachtig land. Het weer zat volledig mee, maar als dat minder was geweest, dan hadden we nog genoeg alternatieven kunnen vinden. Dus die week was nog niet eens voldoende om alles te kunnen hebben zien.

Op de terugweg leveren we onze flessen in, nemen nog wat biertjes mee, tanken en stoppen nog even in Monschau voor de laatste paar uurtjes van onze vakantie.

Voor wie een gezinsvriendelijk onderkomen zoekt in een heerlijk land: wij kunnen Domaine La Sapinière van harte adviseren en ik sluit niet uit dat we er nog eens terug zullen keren.