Monschau

Onze vakantie is heerlijk geweest en op zondagochtend checken we uit. Uitchecken wil zeggen dat we onze sleutels deponeren in de daarvoor bestemde brievenbus. Terwijl we dit doen, helpen we nog twee gasten die aan het zoeken zijn naar de brievenbus, die aan de andere kant van de ingang van de receptie zit.

Om niet drie uur lang verloren in de auto te zitten, komt mijn partner nog met een prachtig voorstel. Zullen we terugrijden via Monschau? We kunnen daar langs rijden en het schijnt mooi te zijn. Opgetekend door een collega.

Zo gezegd, zo gedaan en we zetten koers. We rijden nu niet langs de 'Letzte Friture von Belgien', maar de 'Erste Friture von Belgien'. De route verloopt, op een afslag die we te vroeg pakken na, uitstekend.

We rijden Monschau in, waar het erg druk lijkt. We staan dan even stil alvorens we de plaats zelf in kunnen rijden. Dat het druk lijkt, is een understatement. Een gekrioel van mensen en auto's is het eerste wat we zien op onze route naar het Parkhaus. Naast de weg staan veel auto's. We rijden nog langs een plek bij een wijnbrouwerij waarvan we denken: is dit nou een parkeerplaats? Het zou kunnen, er zijn plekken. Bij een hotel houdt een slagboom auto's tegen.

Dan eindelijk een parkeergarage. We zijn de derde auto die erin wil gaan rijden, maar zien een auto al moeilijk doen en draaien en keren. Wat is het geval? Dit parkeergarageaatje, meer is het niet, kan normaliter een auto of 90 herbergen, maar vandaag 12. Hij is bijna hermetisch afgesloten. Wij rijden via de kelder, die is gereserveerd voor aanwonenden, er weer uit.

Wat nu? Iets verderop zou nog een parkeerplaats zijn, maar dan moeten we een eenrichtingsweg in, lijkt het. Gaat hem niet worden.

Wonder boven wonder komt er een perfect plaatsje vrij bij een parkeerautomaat. We zetten hem erin, betalen en lopen de stad in. We zijn niet de enige (Nederlanders) en lopen in het stadje langs Parkhaus Altstadt. Dus toch zit er in dit vermeende eenrichtingsweggetje een garage. Hebben wij weer.

De auto staat en we hebben zin in een koffietje. Nou, pontificaler kan het niet. Tegenover het befaamde Rotes Haus. Een centraler punt in Monschau is er niet. Velen stoppen hier even voor een foto van dit opvallende gebouw, zo midden in de stad.

Na ons drankje lopen we door een prachtig straatje naar de Burcht. Al koopt mijn partner eerst nog een paar heerlijke sokken.

Hier moeten we de nodige meters lopen om boven te geraken. De Burcht zelf is niet zo heel spannend. Het uitzicht vanaf deze plek is aardig, maar wellicht vanaf de toren tegenover nog mooier.

We krijgen honger en in het hele stadje ruikt het heerlijk naar eten. Volgende stop: bij een hotel met terras, midden in het centrum. Ik heb knijterveel zin in flammkuchen en zo geschiedt. De Benediktiner Weizen is helaas op, daar had ik eveneens heel veel zin in. Dan maar een bietje afwijken van het plan met een Bitburger. Niet verkeerd overigens.

Het is druk, wat de ober ook zegt tegen (mede)gasten. De flammkuchen is trouwens heerlijk. Zoals je hem verwacht, met ui, spek en crème fraîche. We genieten erg van het eten, alsmede van de fraaie benaming voor de toiletgroep. De Pipiweg. Mooi gevonden.

Na het voldoen van de rekening gaan we door naar een shop waar ik een nieuwe pet scoor. Een beetje ouderwets, maar het kan voor jongeren eveneens. En nu je 40 bent, mag het, kan het en waarom niet? 

We lopen nog door een sokken-shop waar te gave sokken hangen, maar de prijs is navenant. Net wat te duur, maar unicornsokken, Duitsland-sokken, Monschau-sokken. Ze zijn er allemaal en de een nog fraaier dan de ander. Toch kan ik me inhouden, of beter gezegd: beheersen.

Gaan we nog naar de toren aan de overzijde van het water? Nog een keer een hoop meters bergop? Neen, we laten het voor wat het is. Het is mooi geweest voor deze vakantie.

We lopen naast het water en zien hier wellicht nog wel de mooiste view van Monschau. We maken een selfie en besluiten naar de auto te gaan. Ons klaarmakend voor de terugreis. Eentje die ons binnen twee uur terug zal brengen naar huis.

We komen vast te staan in een Baustelle, waar de ene na de andere motor tussendoor wil. Dit houdt het wel even op vandaag. We gaan hierna richting Aachen en via de snelweg. Hierdoor zijn we uiteindelijk dan ook snel thuis.

We komen thuis, pakken de koffers in alle rust uit, draaien de wasjes en in plaats van een zwaardere maaltijd bestellen we een heerlijke sushi-maaltijdbox. Die is wat later daar, maar goed, we hebben vakantie toch…

In elk geval was dit een mooie toef slagroom op de heerlijke Luxemburgse appeltaartpunt.