Rijden in je droomauto

'Le Car'

Rijden in je droomauto: voor sommigen blijft het bij dromen. Voor mij, als niet-autoliefhebber, kwam deze droom onverwachts uit. We kunnen er kort over zijn. Het is voor mij niet de Ferrari, Porsche, BMW, Mercedes, Bentley, Aston Martin of Jaguar, of hoe ze allemaal ook mogen heten. Vanaf kleins af aan ben ik verliefd op de Renault 5. De auto die in de jaren 70 is ontworpen als praktisch en die jarenlang het straatbeeld in Europa kleur heeft gegeven. Niet alleen door de diversiteit van het kleurenpalet waarin hij beschikbaar was. Neem alleen al die lampjes aan de achterzijde. Doordat ik de auto meermaals bij onze achterburen zag staan, was ik hierdoor er al verliefd op geworden.

Als we er onderweg eentje tegenkwamen, werd ik er vrolijk van. Toen ik klein was, had ik nog geen benul van de verschillen tussen de modellen. De auto werd namelijk na 10 jaar trouwe dienst voorzien van een nieuwe look. Onder de naam 'Supercinq' ging de 5 verder het bleef een moordend succes. Dit model stond in Oeffelt en ik liep er dagelijks langs toen ik op de basisschool zat. Het kenteken was, uit mijn hoofd, GH-RH-76, maar hier kan een kleine typefout in zitten.

Het grappige was dat bij de kennismaking op de middelbare school een van mijn nieuwe klasgenoten in deze auto zat. Ons pap zei toen nog: 'Die vrouw kwam net met die Alpine aangereden.' De Alpine is de uitgebouwde versie van de Renault 5. Ik had hem eveneens zien staan. Veel meer informatie had ik op dat moment nog niet van deze auto.

In 2000, tijdens Cuijk Keigoed, kwamen we aan bij wat later de videotheek werd. Hier was tijdelijk een knakenwinkel gevestigd en ik zag er een boek met de titel Renault 5 'Le Car'. Nu is mijn geheugen in de regel goed, maar ik moet liegen of ik er ƒ 1,- of ƒ 2,50 voor heb betaald. In elk geval was het met recht een koopje. Al helemaal als je nagaat hoeveel 'uren' leesplezier de eigenaar van dit boek ervan heeft gehad.

Door dit boek is mijn kennis van de Renault 5 gigantisch geworden. Alleen al die foto van de Rally van Argentinië in 1990 maakt het boek fantastisch. Het zou zomaar mijn wallpaper van mijn laptop of telefoon kunnen worden. Prachtig gewoon. Helaas heb ik die foto verder nergens meer gezien, anders was dat zeker gebeurd.

Er staan heel veel foto's in het boek, maar eveneens de nodige tekst. Daarom ben ik bekend met de Renault 5 Supercinq als opvolger van de 5. Ik weet dat sommige Renault 5's niet meer op de weg mochten. Of beter gezegd: de Alpine-versies. Er was voordat de Renault Clio Cup bestond een Renault 5 Cup. Jammer dat ik hier niets bewust van mee heb gekregen.

De productie stokte in 1992 na 9 miljoen eenheden. Een gigantisch aantal natuurlijk. De opvolger werd de Clio, eveneens nieuwe informatie voor mij. Dat de Express de bestelwagenvariant is van de Renault 5, is dan eveneens nieuwe informatie. Allen uit het boek met de naam ‘Le Car’

Als ik thuis eens zeg dat ik later een tweedehands Renault 5 wil kopen, zegt ons mam: 'Tegen die tijd is dat wel een derdehands.' Maar goed, het komt er niet van. Mijn liefde voor autorijden is net zo groot als de empathie van een Fransoos voor geïmporteerde wijnen. Zeer verwaarloosbaar. Ik heb een rijbewijs en mag autorijden, maar daar is het mee gezegd. Je maakt me er dood ongelukkig en niet voor niets is een tegeltjes wijsheid van persoonlijke hand; “Onze lieve Heer heeft ons niet geschapen, om ons voort te bewegen, met een stuk metaal om ons heen”

Terug naar de auto zelf en wederom een feitje. De cabriolet wordt geen succes, of zeg maar gerust een mislukking. Hij ziet er niet echt goed uit en er worden er slechts 1.500 van geproduceerd. In Nederland waren er 65 geregistreerd. Kortom, een mens ziet eerder een krekel in levende lijve dan een Renault 5 Cabrio. Toch kwamen mijn broertje en ik er eentje tegen. Op de weg tussen Oeffelt en Gennep stond hij geparkeerd onder het viaduct. Helaas hadden we destijds geen telefoon met camera voorhanden, maar we hebben er eentje gezien. Weer een lifegoal minder.

Een andere traditie die mijn liefde voor het wagentje laat blijken, is dat ik tijdens vakanties een foto maak van een Renault 5. Als ik er eentje tegenkom, zet ik hem op de foto. Wanneer je door mijn vakantiefoto's kijkt, zie je diverse Renaults 5 voorbijkomen. In Poreč, Rome, Praag: hij ging op de foto, hoe dan ook.

Het boek ligt vaak op mijn nachtkastje en zo af en toe blader ik er nog doorheen. Inmiddels is er een nieuw model op de markt. Sinds 2024/2025 wordt de Renault 5 geproduceerd als elektrische auto. Over elektrisch rijden ben ik kort: dat is niet zo mijn ding. Maar elke keer als ik er eentje zie, word ik vrolijk. Daarbij zie ik er op het moment vele voorbijkomen, en dat op een klein stukje Oeffelt-Boxmeer en vanuit Boxmeer weer naar Oeffelt.

Afgelopen weekend kwam hij onverwacht weer naar voren. Alsof het zo moest zijn. Op zaterdag nemen we onze nichtjes mee naar een wedstrijd in de Eredivisie Vrouwen. Mijn partner had ze opgehaald en zei nog: 'Ons Camiel had een gele Renault op de oprit staan.' Mijn interesse was gedeeltelijk gewekt. Wat voor een auto dan?  'Kijk morgen zelf maar als we de meiden terug gaan brengen.' 'Ik weet het niet, vind hem niet zo mooi.' Toen dacht ik nog: dan kan het geen Renault 5 zijn, want die is wel mooi. Op zondag ben ik de auto vergeten en gaan we de meiden wegbrengen. Als we de oprit oprijden, staat er geen auto meer. Maar als ik hoor dat hij de auto zo gaat ophalen, vraag ik uit belangstelling wat voor auto het is. 'Het is een Renault 5,' zegt mijn zwager doodleuk.

Dat meen je niet! Ik word enthousiast. Dan spreekt hij de magische woorden: 'Je kunt hem zo wel mee gaan ophalen.'

Nou, dat is niet tegen dovemansoren gezegd. Wil er ooit inzitten, dan gaat dat vandaag gebeuren. De wagen staat een paar straten verderop, op te laden omdat hij voor een cursus gebruikt mag worden. Mijn oudste nichtje ziet mijn enthousiasme en gaat met ons mee. En inderdaad, daar staat-ie. Een prachtig kanariegeel exemplaar uit 2025.Niet direct mijn voorkeurskleur, maar daar gaat het niet om.

We stappen in en omdat mijn zwager de sleutel heeft, kunnen we zo wegrijden. Uiteraard ben ik ultravoorzichtig. Ik kijk eerst naar rechts bij het wegrijden, waar geen verkeer vandaan kan komen, en vervolg voorzichtig mijn weg. Ik roep nog 'morgen' naar een voorbijganger. De kilometerteller komt niet boven de 33 uit, want ik rijd binnen het dorp. Hij heeft namelijk best wel wat vermogen, maar daar gaat het mij natuurlijk niet om.

Als we thuis zijn, en dat is na een goede 300 meter, rijd ik de auto de oprit op. Ik stap uit en mijn nichtje mag foto's van mij met de auto maken, iets wat ze zeer dankbaar doet.

Heel enthousiast loop ik naar binnen om te vertellen wat ik gedaan heb. Wat is dit gaaf zeg. Ik heb gewoon in mijn droomauto gereden. Hoeveel mensen kunnen dat zeggen? Soms komen jongensdromen uit.