De bal rolt voorlopig even niet meer. Waar diverse elftallen nog in aanmerking komen voor promotie en of degradatie zit ons voetbalseizoen er sinds vorige week helemaal op. Het was voor mij persoonlijk een seizoen om snel te vergeten. Wat overigens niet wil zeggen dat het geen fijn seizoen geweest is voor het team. Al was er toch nog ergens wel lichtpuntje te vinden.
Het begint voor mij al aan het einde van het vorige seizoen. Mijn (rechter)achillespees kan het eigenlijk al niet meer aan. De zomer doe ik gewoon door, speel wat meer tennis en daarvoor betaal ik uiteindelijk de rekening. Voetballen zit er voorlopig niet in. Ik loop de deur plat bij mijn fysio welke ik trouw op zijn tijd bezoek. We bekijken de vorderingen en komen tot de conclusie. Het is een overbelasting. En overbelasting geneest enkel met rust. Ondertussen rolt voor ons team natuurlijk wel gewoon de bal. We beginnen meteen met een zware uitwedstrijd bij SES in Langenboom. Hier krijg ik van een van de aanvallers van de thuisploeg complimenten over mijn fanatieke vlag-stijl. Hoe we hierna met z'n allen op het terras zitten geeft al een machtig gevoel. Als ik eraan terugdenk doet het me denken aan gisteren, maar het was toch echt het 3de weekend van september.
Hierna wordt het rap Kermis, kermis is altijd een hoogtepunt. Hoewel ik het in mijn kermis blog al heb beschreven blijft dit bijzonder. Hoe we met een grote taxibus naar Escharen gaan. We ons te goed doen aan de nodige blikken bier en geregelde hapjes door onze leider. Hoe we hier een mooie dag van hebben gemaakt. Dit ondanks een vervelend resultaat. Een 1-0 nederlaag. Die zou aan het einde van het seizoen wel eens op kunnen spelen. Hierna winnen we veel wedstrijden. Zelf ben ik erbij en pak de vlag in mijn handen. Een rol die me goed afgaat, waar ik plezier in heb en mijn waarde heb voor het team. Zonder daar een heuse puntenpakker in te willen zijn. Als assistent, assisteer je namelijk de scheidsrechter. Ga jij rare beslissingen maken, gaat hij dat wellicht eveneens doen en krijg je onrust. Onrust die je bij voetbal kunt missen als kiespijn. Laten we eens blij zijn met z’n allen op onze leeftijd nog op het veld te mogen staan.
We spelen in november een topper tegen Herpinia. Het is zo'n wedstrijd waarin iedereen scherp is. Langs de zijlijn ben ik dat eveneens en dit zorgt ervoor dat een levensgevaarlijke situatie wordt afgevlagd. Het moment dat je er moet staan. Niet met je handen in je broekzak, maar meelopend op lijn met je laatste man en de bal getoucheerd horen worden. De tegenstander achter deze laatste man zien rennen op het moment van en dan steek je die vlag naar voren. Tsja sommige zeggen dat kan ik niet bijhouden, en de bal en de man. Maar heel moeilijk is het niet. We winnen deze wedstrijd wat meteen de opmars is naar het winterkampioenschap. Net als 11 jaar geleden worden we herbstmeister. Wat wil niet zeggen dat je het aan het einde van de rit eveneens bent.
Na de winterstop krijgen we een hele lastige wedstrijd tegen een nieuwe ploeg in onze competitie Gassel. Zij hebben net als ons de keuze gemaakt om als comleet lager elftal 35+ te gaan spelen. Ze zijn jonger/fitter dan menig ander tegenstander en ingespeeld. Op een veld waarvan we vandaag nog afvragen, had dit door moeten gaan? Spelen we in 2 totaal verschillende helften gelijk. 2-2, maar dit zijn de wedstrijden waarvoor je het doet. Hiervoor ben je voetballer geworden. Een volgende wedstrijd verwachten we een zelfde wedstrijd. Echter is SES totaal niet compleet. We winnen met 5-1, maar vooral hoe respectvol hier met elkaar wordt omgegaan, dat is in deze competitie meestal een leidraad. Een voorbeeld van hoe het kan. Dan volgt er een thuiswedstrijd tegen EGS'20, die tegenstander van de kermis. We komen voor en spelen de eerste 10 minuten goed. Daarna gaat het mis en het is met rust 1-3. Na de rust worden we omver geblazen en moeten echt blij zijn dat het geen 1-7 ofzo wordt. Met 1-5 druipen we af. Zo'n offday die je ertussen hebt zitten. Een dag dat niemand zijn niveau haalt. Een speler zegt nog dat ik enige ben die dat wel doet. We zijn vol ongeloof en onbegrip.
Ondanks dat ik zelf al een keer getraind heb, krijg ik ineens weer klachten. Nu totaal anders van aard, ze spelen al op sinds december. Maar ik wacht tot na de carnaval. Daar ik dan 4,5 dag weer op van die platte schoenen loop en sta te hossen en springen. Mijn onderrug lijkt instabiel. Hiervoor volgt een nieuwe sessie bij de fysio. Na wat oefeningen krijg ik nog last van darmen of gaan deze gepaard met de rugklachten. Er blijkt niets verwonderlijks aan de hand. De oefeningen helpen me en na wat controles durf ik weer te trainen. Het heeft alleen weer wat weken geduurd en nog altijd sta ik niet op het veld.
Het seizoen vordert gestaag en mijn kans op speelminuten worden aan de ene kant groter, maar anderzijds weer kleiner omdat het aantal wedstrijden minder wordt. Ondertussen laten we punten liggen in Uden. Uit tegen Udi krijgen we mooie kansen, maar scoren er slechts 1. Na rust krijgen we een penalty tegen en creëren we niets. Sterker nog. De scheidsrechter die als hobby buiten zijn fluitkunsten het uitdagen van personen heeft, wacht nog een keer akelig lang als ik vlag. Ik blijf stoïcijns staan en hij keurt de aanval af. Puntverlies en de titelaspiraties kunnen ineens de kast in. Naaste concurrent Herpinia wint namelijk iedere week overtuigend. Toch mogen we nog op bezoek aldaar. Intussen ben ik weer aan het trainen en krijg als compliment mee dat ik fit ben. Trouw fietsen, en (buikspier/rug-) oefeningen doen lijken hun vruchten te gaan afwerpen.
Herpinia uit vind ik zelf geen wedstrijd om even ‘terug te keren’ daarbij zijn we met 15 spelers. Ik geloof het wel. We spelen een superwedstrijd onder leiding van de beste scheidsrechter dit seizoen. Het wordt 0-4. Daar ik zelf nog vastende ben, sla ik een biertje na afloop over, maar dit was goed hoor. Het broodje gezond in de kantine is dat eveneens. De zaterdag erop mogen we eindelijk tegen Milsbeek. Ik ben er weer bij en als de leider verteld dat ik in ga vallen volgt er applaus. We staan ruim voor als ik erin kom. Onwennig als een jong veulen wat voor het eerst in de lente weer de wei in rent betreed ik het veld. Mijn eerste kaats is slecht, maar daarna kom ik er iets beter in. Kaats goed, verover een bal en schiet op doel. De doelman kan maar net redden. We zijn weer terug. Tijdens de finale van het seizoen ben ik weer speler.
Uit tegen Gassel had ik wellicht wat assertiever kunnen zijn. We staan ruim voor met 0-3, maar ik maak geen minuten. Tegen Achilles Reek thuis wel, hier voel ik me eindelijk weer waardevol als speler. Door een actie te maken. Een goede voorzet te geven en een keer te schieten. Het biertje na afloop smaakt dan toch even beter. Uit tegen Vesta in Demen ben ik nog zo dronken als een tor na een avondje kroeg eindigde bij dj Jean. Zou ik nog ready zijn voor een “launch?” Nou het is dat ik mijn oogkleppen bij heb, want de eerste mogelijkheid die ik heb, had ik beter af kunnen leggen. De Robert Mühren look-a-like van de thuisclub grapt dat ik het beter bij vlaggen kan houden. Na afloop drinken we een biertje en vergapen ons aan het toch wel hele mooie en duurzame complex.
Uit tegen Haps, onder vreselijke muziek passen we ons aan, aan de muziek. Zelf kom ik er niet lekker in, in een team dat het wel geloofd. We staan al 1-4 voor. Wel schiet ik nog een keer, volle overgave, maar wordt geblokt. Het had een mooi schot geweest. De week erop weten we 1 ding, we mogen een kaarsje aansteken en hopen op. Een wonder in Herpen. EGS zal dan volle bak moeten gaan en dan kunnen wij nog de titel pakken. Het is als snel 3-0 aldaar. Dat is het bij onze wedstrijd eveneens. Herpinia gaat kampioen worden. Ik kom er in de slotfase in, maar kan geen potten meer breken. Uit het ritme in een team, wat alles heeft gegeven valt het niet meer mee. Het seizoen gaat zo wellicht als een nachtkaars uit. We beleven wellicht onze best 3de helft hierna en gaan dan nog 1x trainen. Zoals bijna ritueel is meer dan de helft van het team er. Zelf had ik er super veel zin in, maar een jichtaanval zet me buitenspel. Het past compleet in mijn seizoen.
Waar ik vorig jaar 18x van de partij was, was dit, dit seizoen slechts 5x. Geen doelpunt, maar vooral geen assist. Een seizoen zonder opzienbarende statistieken. Toch kijk ik er ergens met heel veel trots op terug. Iedere wedstrijd heb ik (minimaal) een helft gevlagd. Daarbij betekent het dat ik alle 20x aanwezig ben geweest. Wat als gevolg heeft 20x schik hebben met een team dat weer helemaal is opgeleefd. Waarbij wellicht nog mooier een bepaalde openheid naar elkaar is ontstaan. Juist die openheid, waar ons dorp van oudsher niet zo bekend om staat doet goed.
Mannen bedankt voor een prachtig seizoen. De kroon op ons werk hebben we niet gekregen, maar als je iedere zondag zo bij elkaar mag komen. Dan zeg ik als ex-Prins, voel je, je ondanks geringere inbreng gewoon koninklijk....
Reactie plaatsen
Reacties