Jichtaanval

Een van de noodzakelijke kwaden des levens is het bezoek aan de dokter. De een loopt er de deur plat, de ander aarzelt om er naar toe te gaan. Zelf zit ik hier precies tussen in. Als ik er naar toe moet, vind ik dat dit voor een gegronde reden moet zijn. Dan ook hoop ik dat hij of zij iets kan vinden. Al is dat altijd maar de vraag of ze iets kunnen vinden. Of zit er iets tussen de oren wat minder jofel? Je weet het soms op voorhand niet.  

Recentelijk ben ik er nog geweest, maar dat was om mijn bloedsuikerspiegel te laten checken. Iets waar ik zelf altijd waakzaam op wil zijn. Gewoon omdat ik vind dat ik dit moet zijn en er in de familie wat 'suikerpatiënten waren. Deze bloedsuiker staat goed. Dit doet dan overigens de assistent. Verder ben ik er nog een keer geweest om wat bloedwaardes te laten checken vanwege vermoeidheidsklachten. Daarbij is mijn ontlasting nog onderzocht ivm vreemde klachten en aandrang. Alles in orde. Op een kleine verlaging in een van mijn bloedwaardes na. Niks schadelijks. Daar in mijn huisartsenpraktijk parttimers de hoofdmoot zijn. Is het altijd de vraag wie ik deze keer weer aantref in de praktijk. Mijn vertrouwde dokter P. is met pensioen. Al had ik hem tijdens een vorige consult wel. Toen de telefoniste dat zei dacht ik nog, hoor ik dat nou wel goed.... 

Deze ronde had ik achteraf bleek wel een zeer gegronde reden voor mijn bezoek. Het zit namelijk als volgt. Maandagnacht wordt ik wakker met kramp in mijn grote teen. De teen van mijn linkervoet voelt zo stijf als een plank aan. Ik denk nog wat vervelend en val weer in slaap. Dit is tegen 03:30 uur en als ik even later weer wakker wordt denk ik nog, heb ik in mijn droom kramp gehad? Waarom is deze nog niet weg dan? Hoezo keert deze nou terug denk ik slaapdronken? Wat vreemd is mijn gedachtengoed en ik dommel weer weg. Hierna word ik wederom wakker. Nog immer met een stijve teen en ik masseer deze en mijn voet voorzichtig. Ik bedenk me ineens, heb ik me dan niet gestoten tegen de doucherand? Nee toch? Weer dommel ik weg, maar ik wordt weer wakker. Met steeds meer pijn in mijn linkervoet. Na 05:30 uur slaap ik niet meer. Hoe ik mijn ligstand ook wijzig, ik blijf pijn houden. Welke steeds heviger aanwezig is.

Als mijn partner wakker wordt ziet ze mij liggen en even later gaan we in het licht kijken naar mijn voet. Bovenop mijn voet heb ik nu eveneens behoorlijk veel pijn. Als we hem naar voren halen blijkt deze knalrood en vooral dik te zijn. Alsof er een vochtbult opgeplakt is. Het ziet er vreemd uit. Wat ik hier mee moet? Wat het is of kan zijn? Geen idee, maar als ik uit bed kom kan ik niet lopen. Mijn linkervoet doet veel pijn en ik loop, voor zover dat mogelijk is, erg moeilijk. Stiefelen een betere benaming. Ik besluit wel gewoon te gaan werken en wel te zien wat het doet. Ik neem een paar paracetamols tegen de pijn en smeer de bult op de voet in met spierbalsem. Van die cooling gel in de hoop dat mijn warme, pijnlijke voet, wat ‘cooler’ aanvoelt.

Ik strompel naar mijn fiets en fiets naar het werk toe. De route loopt goed, maar als ik moet stoppen voorbij de Gamma wacht me een uitdaging van jewelste. Wat is dit kl*te, ik moet stoppen en stap standaard af met mijn linkervoet. Ik ga door de grond van de pijn en kan de auto die voorbij rijd vervloeken. Moeizaam stap ik op en ga naar het werk. Mijn rechterbeen gooi ik over de fiets bij het afstappen. Mijn collega's zien me voorbij komen en vragen wat er is. Geen idee geef ik aan, het is spontaan ontstaan. Daar ik mijn wekelijkse fitnes sessie middels Fit20 heb ik app de instructeur alvast dat ik niet weet wat ik wel of niet kan doen. Hij geeft aan kijk maar wat lukt ik geeft het aan de instructrice door.

De instructrice heeft altijd haar woordje klaar zo ook vandaag. Ze vind dat ik naar de dokter moet. Een mening die een aantal collega’s eveneens hebben. Zelf heb ik zoiets van, als het morgen nog zo is, ga ik bellen. Ik besluit al dan niet onder invloed van mijn collega’s te gaan bellen en leg mijn klachten haarfijn uit aan de assistente. Zij zegt dat als mijn hele been pijnlijk is direct langs moet komen. Als dat niet is, moet ik vandaag langs komen op de eerste mogelijkheid. Ik geef eerlijk toe dat mijn been verder niet pijnlijk is, maar het wel voel ‘door’trekken. Ze plant de afspraak en voegt nog toe dat een waarnemend arts me zal helpen. Wederom heb ik dus geen idee wie mijn dokter zal zijn. 

Uiteraard heb ik zelf al even gezocht op internet en mijn klachten wijzen op een ‘spontane’ artrose of iets dergelijks. Om 14:45 uur ga ik naar de dokter. Ik zit er in de wachtkamer en het duurt. De muziek op de achtergrond staat harder dan normaal en er komen mensen bij, maar ik zie niemand vertrekken. Iets over 15:00 uur komt een jonge dokter me halen. Ze geeft ouderwets een hand, iets wat ik sinds corona niet meer gewend ben. Ze bekijkt mijn teen en voet en geeft aan dat ik een jicht aanval heb gehad. Alle symptomen wijzen hierop. Of ik of iemand in de familie hier ervaring mee heeft? Geen idee. Of er hoge bloeddruk voorkomt in mijn familie? Ik moet het antwoord schuldig blijven. Nu ik er toch ben meet ze deze op. 130/85. Een perfect plaatje, dus die is goed. Ik krijg een prednison kuur voorgeschreven en ga naar de apotheek om mijn medicamenten te halen. 

Met deze kuur zou het na een dag of 3 stuk minder pijnlijk moeten zijn. Ik fiets meteen naar de apotheek. Trek mijn nummertje en wacht rustig af. Ik ben ondanks 5 nummers voor me, vrij snel aan de beurt. De prednison is niet zo'n moeilijk proces grap ik al. Hier hoef je niet voor te mixen of weet ik wat. Want soms moeten apotheers zich dj’s wanen door de hoeveelheden die ze door elkaar mixen. Toch loopt ze na het geven van de medicijnen even weg. De bijsluiter zit er niet in en deze print ze nog even apart uit. Met de prednison bij me fiets ik terug naar het werk. De eerste pil zal ik meteen nemen. Hoe eerder ik begin, hoe eerder ik hopelijk ervan af ben. Daarbij hoop ik dat de pijn drastisch minder wordt. 

De pil is ontzettend goor te noemen, wat een nare smaak. Ongekend, maar ja als het helpt, dan helpt het. De dinsdag kom ik nog redelijk door. De avond besluit ik het ultra rustig aan te doen en ga in bad liggen en op tijd naar bed. De woensdag kan ik al wat beter uit de voeten. Lopen gaat wat makkelijker en de bult is al wat kleiner geworden. Rond de middag pak ik mijn overheerlijke prednison. Ondanks een intensieve dag met een cursus kom ik hem door. Vermoeid als ik ben, maar de cursus is mijn eer te na. Deze is gefaciliteerd en gesubsidieerd, daar moet ik voor gaan. Ik vergeet eigenlijk nog een paracetamol meer te pakken, maar toch kom ik de avond succesvol door.

De donderdag voel ik me vermoeid, wat rotter, maar ik kan weer normaal lopen De kuur lijkt aan te slaan. Nog 2 keer 'genieten' van deze pil en dan kunnen we hopelijk weer gewoon verder. Of ik bang ben of er iets meer onder de leden is? Een 3werf neen. Een jicht aanval kan altijd op spelen, hier heb je nauwelijks invloed op. Ja een ongezonde leefstijl kan er wellicht oor zaak van zijn. Het afgelopen weekend was het met op zondag wat meer bier en een Turkse en Griekse schotel wat minder gezond dan gewoonlijk, toch moet het dit niet kunnen zijn. We houden het sowieso in de gaten, maar van mij mag dit echt wel de laatste keer zijn. Opdat ik mijn volgende doktersbezoek weer voor een verrassing mag komen te staan wie me komt halen….