Toeval bestaat niet zeggen ze ooit, maar toch noem ik het wel toeval. Bij de wedstrijd Udi’19 uit is voor mij persoonlijk wat bijzonders. Net als vorig jaar bij deze uitwedstrijd hebben we 2 logeetjes thuis. Vorig jaar kwamen 2 nichtjes bij ons spelen, spelletjes doen en slapen. Deze nacht vooraf aan de wedstrijd zijn we naar de wedstrijd Nederland – Ierland bij het damesvoetbal geweest. Daar het laat werd, blijven een neefje en nichtje slapen bij ons. In plaats van op zolder is het deze keer op de bank. In de kamer en mancave.
Als ik ’s ochtends wakker ben doe ik extra rustig. Al kan mijn koffietje niet ontbreken en eerlijk is eerlijk, het apparaat maakt een klereherrie van jewelste. Ik hoop dat ze niet wakker worden. We hebben gezegd dat ze niet hoeven op te staan. Als ik wil gaan zie ik dat mijn nichtje wakker is. Ze zwaait als ik zwaai. Ik aai haar nog even en zegt dat ze nog mag (blijven) slapen. Ze snapt het en gaat dat doen. Ik fiets naar de club en zie vanzelf wel hoeveel spelers we hebben. De opstelling moet nog doorgezet worden via het MWDF. Ik haal mezelf eraf, want we hebben al 5 wissels buiten mij gerekend. Zelf had ik me nog niet (aan)gemeld als speler.
We drinken een koffie en we gaan. Ik bestel nog gauw een vitaminewatertje. Standaardritueeltje, ik betaal contant en zie later dat ik te veel terug heb gekregen. €1,70 te veel zelfs. Dat verreken ik nog wel bedenk ik me als ik een auto uitkies om in te stappen. Zelf had ik willen rijden. Maar aangezien ik niet weet wanneer mijn neefje en nichtje terug willen, laat ik de auto voor mij partner staan. We stappen in een fraaie Mercedes station en gaan naar Uden. Onderweg hebben we het over vanalles. Ik deel graag mijn avonturen van een avond eerder.
We komen aan op het gigantische complex van Udi’19. Wederom toeval, of juist niet? Een teamgenoot komt uit een zijstraat aangereden. Zou hij hebben staan wachten? Hij zou rechtstreeks komen wat natuurlijk helemaal prima is. We zitten in kleedkamer 7, maar hebben nog geen sleutel. Hiervoor moet borg betaald worden. Dat is op zich geen probleem. Probleem is meer, wie heeft er vandaag de dag nog contant geld bij zich? Na wat grappen en grollen in de kleedkamer. (love it) gaan we naar het veld voor de warming up. Zelf doe ik een goede warming up, om alvast weer in de sfeer te komen. De scheidsrechter is er ook en maakt een vrolijke indruk. Hij controleert even de pasjes en bedenkt zich dat hij iets anders aan moet doen. Wij spelen in onze ‘reserve’ shirts in het grijs/zwart en dat match nogal met zijn tricot.
Voordat we beginnen zien we 2 vaste toeschouwers van ons team aan komen lopen. De man in korte broek zelfs. Nogal positief deze ochtend, want het is nog steeds grijs buiten. Erg warm al helemaal niet. De wedstrijd ontspint zich in een mooie strijd in een aardig tempo. We creëren snel 2 kansen, maar vergeten te scoren. Hopelijk valt hij dan niet aan de andere kant. Dat gebeurt niet. Zelf ben ik voor iemand met 2 korte nachten achter zich, vrij scherp te noemen. Helaas negeert de scheidsrechter me volledig. Hij geeft een inworp de andere kant op en als ik een keer vlag voor buitenspel doet hij er niets mee. De keer erop reageert hij er wel op. Al laat hij oogcontact achterwege. Hij reageert op onze aanvoerder. Prima, ik laat me er niet door van de wijs brengen. Het is mij allemaal best, ik ga door zoals altijd en dat is mijn rol als assistent-scheidsrechter zo correct mogelijk vervolgen.
De scheidsrechter valt verder op, door zo nu het bloed onder de nagels vandaan te halen. Zoals gezegd, bij mij niet, maar bij de spelers wel. De bal een k-u-t-bal vinden, vrije trap tegen. Een voorzichtig beentje in de lucht, vrije trap tegen. Een glijpartij, vrije trap tegen. Een bal 3 meter naar achter laten leggen, dan pas vrije trapje nemen. Het leek of hij hoopt dat we zouden happen op zijn beslissigen. Waarom? Het is ooit een raadsel. Anderzijds bij een twijfelgeval aan Udense zijde, weten de mannen uit het publiek het beter. “Vruuger war det vur de verdedigende partij. Ja, det zal wel veranderd zien”. Het zijn van die mannen die er iedere zondag zijn. Gewoon even thuis weg gaan van de vrouw en voetbal komen kijken en een bakje koffie gaan drinken in de kantine. Op zondagochtend 10:00 uur staan ze langs de lijn. Zij die er horen te zijn.
Uit de eerder genoemde kantine krijgen we als team geen thee. Volgens een aantal is dit, omdat
Udi’19 bij draagt aan het milieu door geen plastic bekers te serveren. Maar daardoor draagt het niet bij aan gastvrijheid. Waarom dan geen hardplastic bekers die je kunt afwassen? We zullen er niet achter komen. Waar we wel achter komen is dat we moeten wisselen. De wissels lopen warm op het speelveld en hier raap ik de vlag op als we teruglopen. De vlag die ik opraap eveneens geweldig fijn aan als ik dan iets verder kijk zie ik wat bijzonders.
Er is een bijzonder object. Half verscholen in de struiken. Al jaren onaangeroerd, maar bij het 4de veld in Udi’19 staat hij er toch maar. Onopvallend, opvallend te paraderen. De reserve, reservebank. Op de gewone reservebank zitten de wissels. Vaak aangevuld met geblesseerde teamgenoten, een leider, de coach, soms wat toeschouwers. Bij het eerste met assistenten en bij thuiswedstrijden een pupil van de week. Wanneer een van de wissels een scheet laat, kan de rest van de bank er soms vanaf en beginnen te klagen over de dader. Wisselspelers ouwehoeren erover van alles en nog wat. Er worden nieuwtjes uitgewisseld. Verhalen of moppen verteld. Het is wat die reservebank. Maar soms is ie te klein. Dan heb je een reserve reservebank nodig. Bij de wedstrijd Udi’19 35 + - De Zwaluw 35+ was hij overigens niet nodig. Hij stond onaangeroerd langs de kant van het veld. Of hij ooit nog gebruikt wordt? Het zijn van die levensvragen die opdoemen als je hem ziet staan.
Voor mij is mijn zondag al geslaagd, mooier wordt het niet. Al zou het wel heel prettig zijn als we de 3 punten mee naar Oeffelt nemen. Daar spelen we tenslotte om. Dat gaat niet makkelijk worden merken we na de rust. Het is wat rommeliger en Udi er niet zwakker op geworden. Mooi moment nog bij een corner van ons team. Onze doelman wil de bal naar het veld achter hem rollen, maar rolt de bal tegen de boom. De doelvrouw van Udi’19 op het veld erachter kan het volgens mij wel waarderen. Na een eerdere goed-weg-komen-moment krijgen we na een fout in de opbouw een penalty tegen. Het is net-niet buitenspel, dus ik vlag uiteraard niet. De penalty gaat binnen. Het is weer gelijk.
Even later rent een speler van Udi op ons doel af. Daar hij dit vanuit buitenspelpositie doet, steek ik mijn vlag ferm in de lucht. Achter mij hoor ik vanaf de Udense bank. “het is geen buitenspel”. De scheidsrechter doet niets. De bal verdwijnt in het doel, maar hij fluit dan alsnog. Het doelpunt wordt afgekeurd. Bijna een minuut lang sta ik, gedecideerd voor me uit te kijken. De vlag wellicht nog gedecideerder in mijn handen. Mijn opluchting is groot. Ik ga hier niet af. De bank achter mij veranderd ondertussen van mening. “Het zou wel kunnen”. Onze aanvoerder wijst de scheidsrechter er al op. De aanvaller komt dan wel achter een lijn uit, maar dat is een blauwe lijn die random op het veld gekalkt is. Vermoedelijk voor wedstrijden van een onder 8 of onder 9 team.
De wedstrijd kabbelt voort. We proberen het nog en op het laatst word de bal nog 2x ingepompt. Beide keren, helaas geen doelpunt. Je gaat het niet menen, maar het gaat toch gebeuren. We gaan punten verspelen. Al helemaal omdat er nogal vroeg wordt afgefloten. Ik complimenteer de tegenstanders voor een goede pot voetbal. Dank de scheidsrechter en moet de vlag, hoe lekker hij dan ook in de hand mocht liggen, inleveren. We lopen licht verslagen terug naar de kleedkamer. Na het douchen gaan we de kantine in alweer weer wat bijzonders gebeurt.
Na afloop nog een bijzonder moment. Er staat maar 1 persoon achter de bar bij Udi. Dit na afloop van deze wedstrijd en 2 wedstrijden die rust hebben. Een teamgenoot wil helpen, maar dat vinden ze niet oké. Tsja dan blijft het behelpen. Zelf ga ik naar de eethoek. Hier wil ik een broodje gezond bestellen. Die zijn op zegt een teamgenoot die aangeeft dat ik bij de dame achter de balie kan bestellen. Deze gezond ogende meid, staat wat quasi verlegen half achter de kassa verscholen opgesteld. Ik bestel bij afwezigheid van het broodje gezond een broodje bal met mosterd. Een aparte combinatie, maar het is een verdomd goede keuze.
We rijden weg, wat meer uitdaging geeft, daar de hele parkeerplaats inmiddels bomvol staat. Er staat daarbij iemand vervelend achter ons te wachten, waardoor we andersom eruit moeten. Uiteindelijk komt dat wel goed. Ik fiets aangekomen op ons sportprak meteen naar huis toe en ga nog even gamen met mijn neefje en nichtje. Ze hebben goed geslapen. Ze zitten min of meer ook op een reserve, reservebank. Namelijk de bank in de mancave. Toeval of niet? En nog meer toeval hun lunch is net als de vorige keer een worstenbroodje van de markt van Hartjes. Toeval bestaat niet, of toch wel?
Reactie plaatsen
Reacties