De vrijdag en de lunch op het werk. Dat zijn 2 dingen die op ene mooie manier samen komen. Op vrijdag doen we meestal iets speciaals, of extra's. Vroeger ging ik altijd vis eten. Dat wordt nog steeds gedaan, daarnaast gaat een groot gezelschap collega's frites eten. Die zijn prima, maar die geloof ik wel. Meestal bekijk ik van week tot week, wat ik doe. De laatste tijd lunch ik vaker met collega's van de afdeling finiance. Hen heb ik al eens beloofd, zodra op VTS 6 de keuken klaar is, ga ik een keer bifteki's maken. Belofte maakt schuld en een man is een man en een woord is een woord.
Ik heb ze al een keer laten voorproeven, opdat ze weten wat ze krijgen. De reactie was overheersend en duidelijk. Dit smaakt naar meer. Het was even plannen, maar deze vrijdag was het zover. Enige wat ik moest weten was het aantal collega's dat mee eet. We zijn met zes en ik ga met deze wetenschap boodschappen doen. Belangrijkste ingrediënt is natuurlijk het lamsgehakt. Deze haal ik een ruime kilo bij supermarkt Aysa, door mij meestal het Turkje genoemd. hier koop ik naast een kilo lamsgehakt een 2tal rode uien, 2 tomaten en grijp naast tzatziki. Ik ga donderdags weer terug in de hoop dat ik tzatziki kan verkrijgen. Helaas kom ik weer, tevergeefs aan. Hier baal ik van, want de tzatziki van het Turkje is magisch.
Ik wijk uit naar de grootste supermakrt van Boxmeer. Wie niet weet welke dit is. Het logo is blauw-wit. AH zullen de meeste dan denken. Hier haal ik flatbreads, welke ik zal insmeren met tzatziki. De flatbreads zitten per 6 verpakt. Perfect dus, want ik kan gelijk 2 stuks mee nemen. De tzatziki blijkt hier eveneens hetzelfde als vlees kopen in een vegetarische supermarkt. Het is er wel, maar in beperkte mate. Er is slechts 1 bakje. Deze gooi ik vlug in mijn mandje en twijfel over wat ik verder moet doen. Zelf maken had ik niet bedacht, dat zou eventueel nog kunnen. Ik koop yoghurt aioli. Of het smaakt, ik gok het er maar op. De ingedrienten heb ik, nu kunnen de voorbereidingen beginnen.
De donderdagavond maak ik de bifteki's. Het is geen topsecreet. Ik meng er 2 grote brokken fetakaas doorheen. Gooi er wat zout en peper bij. Voeg griekse kruiden toe en wat paneermeel. Na het goed gemixt te hebben maak ik er ballen van. Deze ballen sla ik blad en ik leg de platte hamburgers, want dat zijn het op een bord. Ik dek ze af en ze mogen een nachtje in de koelkast doorbrengen. De rode ui snijd ik kort en de tomaten in schijfjes. Deze neem ik de volgende dag mee.
Vrijdagochtend pak ik het bakje uien uit de koelkast. Doe de bifteki's in trommels en neem ze mee. De flatbread zitten in een tas op het werk. De sauzen staan in de koelkast. Verder neem ik een schort, pan, olie en klem mee. Dit om op zeker te zijn dat alles werkt. Rond 12:15 uur vraag ik een collega die op VTS6 werkt en nog belangrijk mee gaat lunchen. Of hij alvast de oven aan kan zetten. Hij zegt dat er de week ervoor 1 van de 2 kapot was. Ik zeg dat meen je niet, want dit komt me selcht uit. Ik had bedacht in 1 oven flatbreads te bakken, de bifteki's in de andere te grillen. Helaas het zal iets meer tijd in beslag te nemen dan ik beoogd heb. De oven die niet functioneert zet ik een keer aan en uit, maar helaas de magische IT-oplossing werkt niet. De flatbreads maak ik nat en leg even om en om 2 minuten per zijde in de voorverwarmde oven. Hierna ga ik de bifeki's grillen en de rode ui bakken. Op een voor mij vreemd fornuis een uitdaging.
De flatbreads, althans de 6 die ik klaar heb. Smeer ik in met tzatziki. Deze leg ik open klaar op de borden. Hier hoeven de bifteki's maar op gelegd worden. Daarnaast de rode ui en tomaat toevoegen en klaar. Het rode ui bakken verloopt prima, de biftekis laten zich prima grillen. het loopt. Tussendoor komen nieuwsgierige collega's kijken en vragen wat ik aan het doen ben. Als de teller nog 1 minuut aangeeft bel ik mijn collega's dat ze kunnen/mogen komen. Ze lachen om mijn schort, maar ik vraag me af waarom. Ik moet toch juist zorgen dat het hen nergens aan schort?
Ze helpen mee met de gegrilde vleesjes op de flatbreads te leggen. De pan met uiten zet ik op de tafel neer en de tomaten in het tupperware bakje kunnen erbij. Dan volgt voor mij het meest spannende moment. Want alle voorbereidingen wellicht ten spijt. Als het niet smaakt, dan ga ik eigenlijk of als een gieter. Maar gelukkig is er al snel de bevestiging. Ze vinden het lekker en daarna volgt een bedank show zonder einde. Het mooie is, er volgt nog een ronde. Wel moeten 5 van de 6 hier de yoghurt aioli in plaats van tzatziki bij genieten, maar het deert de pret niet. Deze ronde gaat er weer in als koek.
We ruimen daarna op, ze helpen mee met het schonmaken van de aanrecht. Dat is het voordeel van een goede en nieuwe keuken, dan ben je toch eerder geneigd nog een keer extra te doen.
Reactie plaatsen
Reacties