Verliefd op Curaçao en de hang naar nostalgie

Voor het optimale beleven van een film moet je nog steeds naar de bioscoop.  Zelf mag ik graag naar de bioscoop gaan. Een keer of 2,3 en soms 5 keer in het jaar. Een van mijn favoriete genres is de Nederlandse Romcom. Films waarbij je niet hoeft na te denken. Je zet je verstand op 0 en gaat. Vaak met een heerlijke pilsener voor mijn neus. Hier kan ik echt van genieten. Deze ronde kwamen we achter het bestaan van de film; Verliefd op Curaçao. Na verliefd op Ibiza, verliefd op Cuba, verliefd op Bali spektakel gegarandeerd. Regisseur Johan Nijenhuis is daarom wellicht de enige regisseur die ik van naam ken. De Steven Spielberg van de Nederlandse romcoms.

Daar we de beschikking hebben over een bon gaan we kijken waar de film draait. Dichtstbijzijnde locatie blijkt Helmond. Hier zit een fraaie Pathé waar we al eens meer zijn geweest. Vraag me niet exact wanneer, zeker 10 jaar geleden. Welke film, zelfs dat weet ik zo niet meer. Voor iemand met het geheugen van een valse hond een hard gelach, maar ja wat deert het. We gaan gewoon lekker samen naar de bioscoop. Het is daarbij al weer even geleden. De film draait om 16:15 uur op zondag middag. Hierdoor komt onze planning niet in de knoop. Daarnaast doe ik een voorstel om na afloop frites te gaan eten in de Rips. Bij restaria De Viersprong, vaak de uitkomst voor ons gezin thuis na een dagje weg. de herinneringen aan deze cafetaria zijn zoet. Verliefd op Curaçao is een regelrechte naam die doet verwachten en ook weer nostalgie met zich brengt. Frites eten na afloop in de Rips eveneens.

Waar ik dacht, door de kilometerwegwijzer op onze rotonde die aangeeft Helmond 30 kilometer. Dat is een half uurtje rijden. Forget it. Bijna 3 kwartier ben je onderweg om er te komen. Hierdoor ging een fotoshoot met schoonfamilie bijna een keer het schip in. Het is zondag en na onze voetbalwedstrijden gaan we richting het stadje. Ik heb tot 3x toe geprobeerd plaatsen te reserveren. Uiteindelijk lukt het me om de love seats te reserveren via onze bon. Gevolg, de andere 2 loveseats zijn bezet op de kaart. Daar slechts 7 van de ruim 150 plaatsen bezet zijn, geen man overboord. Wel pech voor lovekoppels. De overige 2 gereserveerde heb ik overigens niet betaald. Wij hebben onze plaatsen op rij 5 stoel 14 en 15. 

We rijden via onze navigatie naar de parkeergarage. Deze zit zeer dichtbij de bioscoop zit. Hij zit er onderhand in. We trekken een parkeer kaartje uit de automaat en laten #elmobilerouge een vak in gaan. Bij de kaartverkoop zit niemand. Je kunt je tickets laten scannen bij de catering. Voor hen het voordeel je neemt licht iets mee. In ons geval naast 2 flesjes drank een grote portie nachos met 2 sauzen naar keuze. We gaan op onze plekken zitten in zaal 4 en wachtten op de reclame. Hulde aan het eeuwige poppetje van Jean Mineur Mediavision. Je ziet hem eigenlijk alleen in de bioscoop, toch weet je dat heel Nederland hem kent. Ondanks zijn succes is hij zo lekker gewoon gebleven. En waar hij is, hij doet wat hem gevraagd wordt. Na wat trailers van films, die ons geen biet interesseren, gaat het beginnen. Dat wil niet zeggen dat er geen interessante trailers voorbij kunnen komen natuurlijk, maar deze ronde raakt het persoonlijk kant noch wal. Of de producers van deze films dan het schip in gaan? Die vraag kan ik zo niet beantwoorden. 

Een ding is zeker na het zien van de eerste paar minuten. De film is gesponsord door een vliegtuigmaatschappij bestaande uit 3 letters. Beginnende met een T en als favoriete groente heeft deze een ui. Je ziet een vliegtuit met grote rode letters. Daarna komen de passagiers aan op Willemstad Airport en staan er check in balies van jawel Tui. Later in de film diverse advertenties en polo dragende acteurs. Over het verhaal kunnen we kort zijn. Een weduwe moeder genaamd Merel gespeeld door Isa Hoes, gaat met haar zoon Lars (Fedja Louman) op single reis, maar zij weet dat niet. Zij is er ook helemaal niet mee bezig, maar haar schoondochter vond het nodig. Deze schoondochter Bella (Ghislaine van IJperen) is een plaatje van een vrouw. Al helemaal in de bikini’s waarin ze op het doekt verschijnt. Ze is influencer en verkoopt zelfs haar huwelijksnacht en Lars heeft als man niets te zeggen. Op Curaçao krijgt Merel diverse aanzoeken van een hopeloze man Herbert (vertolk door, Kasper van Kooten zal toch wel mee doen?), die uiteindelijk toch. Voor wie het niet wil weten dit is een spoiler. Sla hier even af tot de volgende alinea .Bij een plaatselijke zwangere schone Louella (Jasmine Serdar) terecht komt. 

Er zitten de nodige grappige fragmenten in. Zelf vind ik het prachtig als ze een hotelkamer deur met een bioscoopbon willen openen. Sluikreclame is er dus niet alleen voor TUI. De achtergebleven Bella  wordt nog een bevredigd met een insect die vooral batterijen eet. De biologen onder ons weten dan al, het gaat om de vibra-tor. Deze wordt bedient door Merel die denkt de airco op haar hotelkamer te besturen. Ze dacht dat ze voor aircoos, maar elders kreeg iemand het toch verdomde warm van. 

Tussendoor is de film een grote reclame campagne voor Curaçao. Het eiland en het ritme van de bevolking komen mooi in beeld. Het spreken van Papiamenti is een welkome aanvulling in dit opzicht. Zelf zal ik er niet zo snel heen gaan, maar dat heeft meer met de vakantiesoort en vliegreis van doen. Welke koppels bij elkaar komen is natuurlijk de grote vraag en die zijn in deze film verrassender dan je op voorhand verwacht. Verder is het gewoon genieten. Zo maar wat random voorvallen. Een feestje met een belachelijke ruzie. Een oude tante met een paar rake spreekwoorden. Leguanen soep die toch lekker is. Een kroket die uit de muur wordt getrokken. "Jij bent toch niet zo'n man die een kroket uit de muur trekt?" Een speedboot die ineens af wijkt en waarop een 14 jarig meisje bivakers met haar ‘dushi’ wat geen dushi blijkt te zijn maar een singer-song writer. Kom er maar op. Het hangt aardig in elkaar en kijkt ouderwets lekker weg. 

Het slotbeeld is verrassend genoeg in de winter van Nederland. Al kan een bruiloft op Curaçao niet ontbreken. Wellicht een leuke titel voor een vervolg. Rond 18:30 uur verlaten we dan ook met een tevreden gevoel de bioscoop en gaan ons dan opmaken voor het toetje van deze dag. Na de film wat een machtig hoofdgerecht is gaan we voor de frites. Beide doen ons denken aan vroeger tijden. Samen naar de bioscoop en samen een frietje eten.

We rekenen ons parkeerticket af en als de navigatie het weer wil doen, rijden we naar de Rips of is het Rips? Hier komen we zonder problemen en parkeren bij de Viersprong. We openen de deur van veranda, welke niet direct open gaat. Hij lijkt minstens 20 jaar oud. Als we binnenkomen gaan we een plekje zoeken en scannen de qr-code aan tafel. Om ons heen foto's en schilderen van koeien. Tafels en stoelen die er al minstens 25 jaar staan. De tijd heeft stilgestaan. We kiezen voor doorbakken frites. De frietbakster gaat uit het niets knijterhard mee zingen met de radio. Iets wat niet direct hoeft. We krijgen ons frites op een prachtig dienblad geserveerd.

Het drinken komt er aan zegt de medewerkets. Iets wat natuurlijk geen probleem is. Ik moet zeggen de frites saté-mayo bevat heerlijke saté saus. De frikadel speciaal heeft geen hela curry. Dat kan normaal een drama zijn, maar aangezien er hier oliehoorn curry op zit, vind ik het allemaal prima. Wat een genot! Buiten lijkt er een film zich af te spelen, want een jonge gast heeft een New Kids kapsel. Als we onze frites op hebben. En dat was best een hoeveelheid, brengen we het dienblad terug naar de balie. We wensen het personeel een fijne avond. Iets wat zij ook doen. De deur van de veranda laat zich voor de verandaring lastig openen, maar we komen buiten. Een heerlijke film en lekker frietje rijker op een mooie zondagmiddag. Meer van deze dagen alsjeblieft.