Gebroeders Janssen toernooi

Gebroeders Jansen Toernooi

Het is eind februari en ik krijg een appje van een onbekend nummer. “Hé Tim heb je tijd en zin om een toernooi met mij te tennissen’. Ik heb op dat moment geen idee wie het is meer weet zeker dat het te vertrouwen is. Ik moet even overleggen of ik kan en kijken hoe het lichamelijk is. Het eigen open toernooi in Oeffelt heb ik namelijk laten schieten. Dit vanwege onduidelijke klachten die veroorzaakt blijken te worden door een instabiele onderrugspier. Na een overbelaste achillespees een volgend euvel dat ik hoop te kunnen verslaan. Met hulp van fysio en gerichte oefeningen weet ik eindelijk waar ik aan toe ben. Na kort overleg stem ik in en ik schrijf me in. Of het na 3 maanden van niet kunnen sporten. Buiten wat rek/strek oefeningen en kilometers maken op de hometrainer weer zal lukken?

Direct na inschrijven valt op dat er 12 koppels zijn in de heren dubbel 7. Dat betekend dus dat er 3 poules van 4 zijn. Voor mij persoonlijk komt het goed uit, want dat wordt in elk geval weer 3x ‘douchen’. Nu onze badkamer verbouwd wordt kunnen we dat namelijk niet thuis doen. Als het programma bekend wordt zie ik dat de eerste wedstrijd tegen mijn collega uit Beugen en eveneens dus ex-Prins is. Leuk om hem weer te treffen en nu in een sportieve strijd. Mijn tennispartner zit niet alleen in de organisatie hij doet ook nog eens mee met een kameraard een niveautje hoger. Hij komt daar in een poule van 4 terecht dus zal sowieso 7 wedstrijden spelen. Ons programma is maandag, dinsdag en woensdag. De maandag en woensdag om 20:30 uur. De wedstrijd van dinsdag is om 18:00 uur.

Maandagavond stap ik om 20:05 uur de fiets op. Op naar Beugen voor hopelijk weer een weekje tennisplezier. Ik kom een bekende tegen buiten en we ouwehoeren gezellig. Als ik naar binnenkom krijg ik te horen dat wij de 4^de baan zijn. Oftewel, we mogen wachten. Op zich geen probleem, maar wel minder dat ik hoor dat het komt, omdat Tim als laatste binnen komt. Of het mij betreft of een van de tegenstanders. We komen er niet achter en het is verder goed. Om 21:10 uur mogen we eindelijk naar buiten en kunnen de baan op. Dat het een achterste baan is, vind ik wel zo prettig. Mijn collega Prins is net (weer)begonnen met tennis, maar ik ben er van overtuigd dat hij met zijn fanatisme het ons lastig gaat maken. Mijn partner staat het liefst op rechts. Ik ga links staan. Vind ik dit erg, met gebrek aan een fatsoenlijke backhand? Of ja die van uit mijn jeugd heb ik nog niet teruggevonden. Neen, want op links moet ik harder werken en zal scherp moeten zijn.

De wedstrijd gaat redelijk gelijk op. We maken wat punten, maken wat fouten en winnen de eerste set met 6-4. De ex-Prins duikt nog een keer over de hekken heen. Een kolderriek gezicht, maar gelukkig houd hij niks over. Ik heb vooral moeite met de belachelijk slappe ballen. De ballonen in mijn mancave die sinds de carnaval daar liggen, hebben meer lucht in de ballen dan deze tennisballen. Ik sla wel 2 aces, ondanks dat mijn service niet echt loopt. In de 2^de set wordt het 6-1 voor ons. We kregen het absoluut niet cadeau, maar de tenniservaring gaf wellicht de doorslag. Daarbij kon ik redelijk dwingend spelen. Althans, voor zover iets lukt, want heel eerlijk. 9 van de 10 ballen doe ik maar iets wat in me opkomt. Na afloop drinken we een ice green en affligem blond 0.0 en gaan na het douchen, daar kwam ik tenslotte voor, naar huis. Het is al gauw 23:35 uur as ik richting Oeffelt fiets. Morgen volgt een andere uitdaging.

Dinsdags werk ik normaliter tot 18:00 uur, maar moet eerder stoppen en gegeten hebben. Onze Spar biedt uitkomst met een prima verse tagliatelle bolognese. Omgekleed fiets ik even na 17:30 uur naar Beugen. Daar is een rust, sereniteit en een prachtig zonnetje wat vrolijk over de banen schijnt. Tegen een van de commissieleden zeg ik al. Het is prachtig zo. De tegenstanders komen beiden op de fiets en zijn als 3^de geplaatst op ons niveau de 7. Van een collega had ik begrepen dat het spannend zou kunnen worden. De voorbereiding is verder waardeloos, want ik heb geen bidon bij dus koop een flesje water. 

Met inslaan raak ik werkelijk geen bal en verontschuldig me meermaals. De ballen zijn deze wedstrijd wat beter, maar nog niet optimaal Eenmaal begonnen zit het bij ons allemaal mee. Mijn partner speelt fantastisch. Hij maakt alles af en heeft werkelijk iedere bal. Wat is hij goed alsof er een magneet in zijn racket zit. Zelf maak ik amper fouten en blijf vooral ‘kalm’ spelen. We winnen de set met 6-0. De 2^de set is wat lastiger, we komen snel op 2-0. Hierna vergeten we te breaken op een service beurt van de tegenstander maar die verdient alle lof. Hij slaat 20 minuten lang heel veel services in. Het wordt 2-1, 2-2 en het kost ons moeite. Zij zijn degelijk en maken goede punten. Wij doen het eigenlijk gewoon prima. Op 4-4 maak ik een belangrijk punt en we winnen de set met 6-4 als ik mag uitserveren. Bij mijn laatste servicebeurt sla ik een ace, maar die wordt ‘net’ gecalld. Neemt niet weg dat we beginnen met 2 zeges.. Het zijn leuke heren en na een paar ice tea green gaan we douchen. De tegenstanders geven ruiterlijk sportief toe dat we verdient hebben gewonnen.

De 3^de poulewedstrijd zal geen walkover worden. Nu spelen we op de voorste baan en mijn lens zit de hele wedstrijd slecht. Ik ben nu mijn lenzenbakje met vloeistof vergeten en kan deze niet goed doen. Een van de tegenstanders is keeper geweest en verrast een paar keer met mooie reflexen. Ik herhaal zijn voorbeeld een keer wat voor wat hoongelach zorgt. We winnen de eerste set met 6-4. Hiermee zijn we door en de vreugde is zeker bij mijn partner te merken. Zelf had ik geen verwachtingen en daardoor speel ik vrij uit. In de 2^e set winnen we met 6-3 en winnen de derde poulewedstrijd zonder set tegen. Een heel erg mooi resultaat. Na een drankje en nog een supertiebreak te hebben gezien in de gd5 gaan we naar de douche. Hierna fiets ik gelijk naar huis. Ik vind het mooi geweest zo. Vrijdagavond is een feestavond. Ik noteer deze met potlood in mijn agenda, maar verwacht niet dat ik er ben. Wanneer we weer moeten is nog niet duidelijk dan. Mijn spieren hebben het eigenlijk voor deze avond al gehad. Dat terwijl ik op dinsdag bij de Fit20 op het werk nog rustiger aan had gedaan…

Het bericht volgt donderdagavond. De kwartfinale is zaterdag om 10:15 uur. Prima tijd, prima dag. Wat wel bijzonder is, is dat we als groepswinnaars kwartfinales spelen. Terwijl de nummer 2 uit onze poule meteen de halve finale heeft bereikt. Tsja hoe je dit moet uitleggen? Het is, wat het is. Erg leuk, we spelen tegen mijn tennispartner van het zomertoernooi. Hij heeft me overigens alweer vast gelegd voor het komende zomertoernooi. De vrijdagavond doe ik rustig aan. Ik vind het niet erg dat we niet hoeven, want ik heb over mijn hele lichaam gigantische spierpijn. Niet normaal. Waar het allemaal vandaan komt? Ik hoop dat ik zaterdags fitter ben. Buiten dat ik kapot, maar dan ook echt kapot moe ben.

Zaterdagochtend sta ik tijdig op en ga me klaarmaken voor onze wedstrijd. Een liter water gaat er makkelijk in. Een gekookt ei, een peperkoek en een boterham. Ik doe wat oefeningen en besluit mijn weeklenzen nog een dagje aan te houden. Dat moet kunnen hebben ze gezegd bij de Briljant. Ik stap de fiets op en kom een 10 minuten later aan op het tennispark De Geer. We moeten even wachten, want beide koppels hebben een toernooicommissie lid in de ploeg. Een van de tegenstanders is donderdag tot het gaatje gegaan en daarom gisteren niet geweest. Op de baan langs kon, kunnen de nummers 2 van onze poule een partij moeilijk gaan doen. Een van de tegenstander is er niet. Hij ligt nog in bed. Zijn tennispartner gaat hemt uit bed halen. Ook dat is het tennistoernooi!

We gaan inslaan en hebben nu hele fijne tennisballen. De tos winnen we en we beginnen. Het gaat ee n lange partij worden. Dat is niet alleen iets waar ik op hoopte, maar uit gaat komen. Rallys’, rally’s, en rally’s met af en toe mooie punten aan 2 kanten. Zelf heb ik vooral veel geduld en kom er tussen als ik denk dat het kan. Daarbij maak ik een aantal punten. Behalve op 4-4 breakpoint. Deze mik ik te haastig in het net. Zonde, want dit kan een belangrijk punt zijn (deel 1) We verliezen set 1 met 6-4. De set duurt een uur. De 2^e set lijken we wat achter te geraken, maar dan komen er wat punten binnen en komen we zelfs op 5-4 voor. Mijn servicebeurt lever ik echter waardeloze wijze in (dit kan een belangrijk punt zijn deel 2). Hierna hebben we op 6-5 de mogelijkheid voor setwinst. Ik sla hem de diepte in over de tegenstander heen. We denken de set te hebben, maar hij wordt uitgecalld. Daar twijfel ik overigens geen seconde aan. Maar (dit kan een belangrijk punt zijn deel 3). Het wordt 6-6 en dan volgt de loterij die tiebreak heet. We staan met 2-6 achter. Ik pak nog 2 punten op mijn service, maar krijg daarna een keiharde return op mijn racket geslagen. De bal vliegt 100 meter de lucht in, maar niet over het net. Het is voorbij na ruim 2 uur. We moeten onze meerdere erkennen. Na de wedstrijd ben ik dit overigens vrij direct vergeten. Langs ons ,waren ze, na de eerste set te hebben geslapen, uiteindelijk eerder klaar dan ons. Ik baal vooral van de 3 punten, want verder heb ik een goede wedstrijd en prima toernooi gespeeld. Al helemaal daar ik in 3 maanden amper op de donderdag voor af na (en dat ging een partij slecht) op de baan heb gestaan. Dan is op deze manier eindigen tegen deze tegenstanders. Waar 1 van de 2 uitblonk en de ander weinig fout deed helemaal niet verkeerd.

We drinken een paar ice tea green. We krijgen een lekkere kop soep. Zoals we iedere dag geweldig verwent zijn door het kantine personeel. Petje af. Al helemaal omdat het allemaal Vastentijd proef was.  

Een van de tegenstanders moet om 13:00 uur werken. Dat wordt een race tegen de klok voor hem. In de douche spoel ik alles van me af. De douche is wederom heerlijk. Er staat nog een vergeten fles shampoo en potje gel. Het klopt allemaal. Ik groet de overige aanwezigen en ik verlaat een nagenoeg leeg tennispaviljoen. Morgen is nog de grote loterij en natuurlijk de finales. Beiden sla ik over, dit vanwege een verjaardag. Mijn partner pakt hierbij de hoofdprijs. De finale op ons niveau is een prooi voor onze tegenstanders. Knap werk, want zij moesten ’s avond ook nog een halve finale spelen. Het zal bij beide wedstrijden weer een lange adem zijn geweest. Maar hen wel toevertrouwd.

Zelf ben ik blij dat ik weer op de baan stond. Een compliment en dank je wel aan de organisatie voor een enerverend weekje met herboren tennisplezier.