De late dienst zit erop en ik mag naar huis. Na een intensieve werkdag ga ik weer de fiets op. Op weg naar huis. Het is ondanks de kou gaan regenen. Regen definieer ik namelijk niet direct met kou. Natuurlijk kan het koud zijn en regenen, maar gezien de temperatuur van om en nabij het vriespunt verwacht je niet direct dat het gaat regenen. Deze dinsdagavond is dat anders. Het regent en hard ook. Mijn partner appt al. Moet je ik ophalen, want ik wellicht wil je er niet doorheen fietsen. Ik ben op de elektrische fiets en heb zoiets van. Het is de terugweg. Word ik nat, word ik nat, maar het is de terugweg. Als ik thuis ben komt alles goed. Mocht ik te nat zijn geworden, trek ik andere kleren aan en maak me op voor de avond. Ik maak me niet letterlijk op, maar ga me gereed maken voor de avond.
Daar ik nog even mijn bluetooth verbinding van mijn al eerder beschreven oortjes wil checken. Bedenk ik me dat ik mijn regenbroek wel eerder aan kan trekken dan in de fietsenstalling. Hij zit, standaard in mijn rugzak en als ik hem aan doe heeft mijn discman wellicht al direct verbinding met de oortjes. Nou vandaag niet. De oplaadbare batterij is leeg en aldus maak ik de keuze om mijn telefoon als geluidsdrager te gaan gebruiken. De regenbroek trek ik op mijn gemak aan. Ik check mijn laatste taken nog eens en sluit af. Ik kleed me op de kou en trek de muts van mijn nieuwere winterjas over mijn hoofd.
In de fietsenstalling haal ik mijn fiets van het slot. Sluit de fietscomputer aan en ga op pad. Mijn playlist heb ik voorgeprogrammeerd en aldus klinkt Move it up van Cappella door mijn bluetooth oortjes. Heerlijk up-tempo eurodance nummer tot en met. Om 17:00 uur en om 18:00 uur oversteken op Saxe Gotha op de Handelstraat Het is een wereld van verschil. Of hopen dat je er door kunt. Of er op zeker door kunnen. Daar komt het min of meer op neer. De oversteek laat op een auto na, niet lang op zich wachten en ik steek over. Mijn muts zit goed, de muziek klinkt als nooit te voren en ik weet dat ik over maximaal 20 minuten thuis ben. Tot zover niets vreemds.
Maar dan ineens als donderslag bij heldere hemel, nou die vlieger gaat vandaag niet op. Het is geen donder, maar zie ik wat in de verte. Het is een geelblauw gekleurde bakwagen van een concullega. Hij rijdt met overdreven snelheid over de rotonde van Saxe Gotha. Man, man, man wat hij aan het doen is? Hoge nood, ik weet het niet, maar Kalle Rovenpera rijdt constructiever over een rotonde als deze man. Dan gebeurt er ineens wat. Ik zie het nog immer in de verte gebeuren, maar ik hoor een hoop herrie en schrik dan. Ik zie de deur van de bakwagen openspringen. Dit meen je niet denk ik. Hoe dan, zit deze niet op slot? Ik hoor een hoop kabaal en het lijkt wel een actiefilm. Zo eentje waar een vat drugs snel uit een wagen wordt gekieperd. Opdat de douane of de op de hielende zittende politie hem niet ziet. Zo’n actie moment wat 50x wordt over gefilmd om het zo realistisch mogelijk te laten lijken. Nu ben ik er ongevraagd, getuige van.
Of er echt iets uit de wagen is gevallen, ik weet het niet. Het gaat, of beter de bakwagen rijdt zo snel dat ik dit niet waar kan nemen. Al zou ik het willen, het lukt me niet. Wel bedenk ik me, er hoeft niets uitgevallen te zijn. De lading kan slecht gezekerd zijn. Dat de deur open springt, dat kan natuurlijk echt niet. Of het slot moet spontaan gebroken zijn. Ik vind het erg bizar en fiets verder en kom dan bij de rotonde uit. Ik kijk in de berm en zie daar iets wat er absoluut niet hoort. Ik weet zeker, dit voorwerp is uit de bakwagen gedonderd. Het gras is in het licht van de lantaarn wellicht niet zo groen, maar er ligt iets zwaars. Een felgroene palletwagen! Ja terwijl ik het tegen mezelf zeg, vind ik het nog bijzonderder. Een palletwagen is uit de bakwagen gevallen. Gesmeten lijkt me niet, want ondanks dat ik die actiefilm in mijn hoofd had, zal er toch niemand in de bak hebben gestaan?
Wat nu bedenk ik me? Ik was voor 98% op zeker dat het een bekende concullega is. Ik stop, loop de stoep op. Parkeer mijn fiets en loop naar een muur. Waarom doe ik dit vraag ik me nog af. Het regent pijpenstelen, nat word ik toch wel. Zal ik gaan bellen of foto's maken en deze doorsturen? De beller is natuurlijk in de meeste gevallen sneller. Ik google de bedrijfsnaam op google, maar maak mede door het water wat op de telefoon valt een typefout. Hierna zoek ik opnieuw. Er staat 24 uur geopend en ik druk op call. Er volgt een bandje met een keuzemenu. Het bandje dat ons bedrijf (nog) niet heeft, maar waar ik als een van de hoofdlijn opnemers voorstander ben.
Ik druk op 1 voor de planning en er volgt een wachtmuziekje. Tegelijkertijd vraag ik me af wat ik in godsnaam aan het doen ben. De brave en goedwillende burger uit te hangen door een fout van een ander. Bijna 3 minuten sta ik prompt verloren in het licht van een lantaarn in neerstortend hemelwater. Maar dan hoor ik een stem. Ik stel me voor en probeer samen te vatten wat ik gezien heb. Dat er bij een van hen auto’s, ik zeg bestelbus, maar bedoel bakwagens, een pallet wagen uit een losstaande deur van laadbak is gevallen.
“Het was een van onze auto's? En waar precies?” Dat hij de locatie niet kent snap ik niet. Het is hemelsbreed nog geen 3 kilometer van hun locatie af. En het is de bekendste of 1-na bekendste rotonde in het land van Cuijk. Wel geeft de planner aan het een bijzonder verhaal te vinden. Ik denk welcome to my world. 2-wekelijks krijgen we telefoontjes van diverse mensen over rijgedrag van collega's. Hiervoor geld altijd. Ook al is een pannenkoek nog zo dun, hij blijft altijd 2 zijdes houden. Ik geef uiteraard toe dat het ‘bijzonder’ (wat kun je toch heerlijk veel achter dit woord stoppen zonder iets te raken/kwetsen) is wat ik heb gezien. Hij bedankt me niet, maar neemt mijn verhaal voor kennisgeving aan heb ik het idee.
Nadat ik opgehangen heb stap ik weer op de fiets. Ik vervolg mijn route naar huis en het valt me op dat ik eerst een bestelbus en daarna 2 bakwagens richting de rotonde zie rijden van de firma waarmee ik net gesproken heb. Dus toch denk ik. Daarnaast bedenk ik me nog wat. Wat als ik nu geen regenbroek had aangetrokken? Dan was ik een minuut eerder geweest en had het moment heel dicht bij me geweest. De palletwagen is blijven steken in de berm, maar wat als hij doorgeschoten was? Had ik dan een botsing gehad met een palletwagen? Hoe had ik dan een schadeformulier moeten invullen? Het zou toch heel erg bizar zijn? Mijn verregende telefoon blijft vrolijke nummers spelen en thuis vertel ik mijn verhaal en bedenk me dat best wel ik geluk heb gehad. Dit is een van de meest bizarre momenten die ik mee heb gemaakt tijdens een terugweg van het werk.
Reactie plaatsen
Reacties