Het is ergens in juni en ik wordt aangesproken door een lid van de fanfare of ik wellicht mee wil werken aan het winterconcert. Mijn naam was door iemand genoemd om eventueel een rol te spelen. Het is voor mij wat anders dan normaal, maar ik besluit aan te haken. Vanaf die tijd hebben we regelmatig contact via de app en word ik verder geïntroduceerd in het hoe en wat voor het winterconcert. Ik zou een presenterende rol kunnen krijgen, maar dat zie ik zelf gezien de drukte deze periode. Einde jaar op het werk, nieuwjaarsreceptie voetbalclub, liedjesavond en carnavalskrant van carnavalsvereniging, niet direct zitten. Een stuk tekst schrijven met een bepaald thema, dat moet wel lukken.
De maanden verstrijken en het gaat steeds harder richting december. Onderwijl houden we contact. Heerlijk om te zien, hoe de kartrekkers van het event er voor gaan. Onvermoeibare vrijwilligers met een helder doel voor ogen. Alleen hiervan kan ik al ontstellend genieten. Via de socials blijf je op de hoogte voor de ultieme datum, 20 december. In de tussentijd ben ik al in de pen geklommen en heb al wat op papier staan. Om dit verder uit te werken word ik uitgenodigd voor een repetitie. Hier kijk ik in positieve zin, mijn ogen uit. Er wordt strak geoefend en overlegd over nummers. Dit levert vragen op zoals, op de 5/6 de maat van dit nummer, hoe moeten we dan? Laten we dit na afloop even bediscussiëren zegt de dirigent dan. Dit, omdat het oefenen stilvalt en ervaren muzikanten echt wel met goede tips komen. Je merkt al hoe gemotiveerd een ieder is. Er wordt gestreefd naar perfectie. De dirigent geeft daarnaast nog bruikbare tips. Dit nummer moet hoger eindigen en op dat nummer moet die maat dan echt ‘plop’ ingezet worden. Muziek maken vind ik al bijster lastig, maar een orkest dirigeren, waar 30 man muziek maken. Ga er maar aan staan.
De lijst met nummers die in het programma gespeeld zullen worden had ik al gekregen dus ik kan nu luisteren of de nummers goed klinken. Het is voor mij nu al, ondanks dat ze nog een beetje geperfectioneerd moeten worden, al een feest der herkenning. Een van de nummers die gespeeld gaat worden is ‘hey Jude’ een klassieker van The Beatles. Citaat van de dirgent. “We oefenen hem zo en dan neemt hopelijk de zaal het over”. Ik ben tijdens de receptie naast een paar lege glazen op de bar de enige toeschouwer. Ik wil luid roepen, dat meezingen gaat gebeuren, maar bedenk me. Ik ben net als het glas achter me op de bar enkel toeschouwer. Eigenlijk ben ik er niet. De herinzet van dit nummer wordt herhaald en herhaald om dit dadelijk juist vorm te gaan laten hebben tijdens het concert zelf. Bij de repetities, waar ik aan de bar binnenkom er nootjes staan en ik een 0,0 bestel, kom ik in de pauze binnen. Na de pauze ga ik mee de zaal in. Het stukje tekst wat ik heb geschreven bleek precies wat de fanfare voor ogen had.
De laatste keer dat ik er ben, spelen ze het nummer Baba Yetu. Een rasecht fanfare nummer. Mijn stukje tekst komt precies voor dit nummer en mijn stukje tekst moet overlap hebben. Door het een keer met ogen dicht tijdens de repetitie te horen weet ik niet alleen hoe het klinkt, maar ook wat het wil vertellen. Met een tevreden gevoel en met nog wat extra input voor mijn stukje tekst verlaat ik de repetitie. Sowieso kijk ik hier met een buitengewoon plezier gevoel op terug. Op een donderdagavond even geen stress, twaalf man tegelijk aan de bar of met fusten bier in de weer, maar luisteren naar mensen die hun instrument meester zijn. Als het in de toekomst vaker uitkomt, ik kom graag nog eens langs.
De laatste dagen heb ik veel communicatie en dat is alleen maar goed. Er wordt niets aan het toeval overgelaten. Als extraatje mag ik mijn tekst voor gaan dragen als ik dit wil. Dit voor de variatie. Ze hebben een geweldige presentator geregeld die je dit rustig zou kunnen laten voordragen, maar wellicht voor de onderbreking en afwisseling. Ik stem in en heb inmiddels de puntjes op de i gezet.
De generale repetitie moet ik vanwege een kerstborrel gecombineerd met een lange(re) werkdag middels een presentatie laten schieten. Toeval of niet, maar een ex-fanfare lid is daar bij aanwezig. Op zaterdag print ik de tekst rustig uit en spreek hem nog een paar keer hardop voor me uit. Het in dromen op weg naar vrede mag ik voordragen. 's Ochtends laat ik het Duitse citaat uit mijn tekst nog even lezen door mijn Duitse cd man. Het raakt hem.
En dan is het de dag waarop vooral de fanfare heeft gewacht. De dag van het winterconcert zelf. Op vrijdagavond komt er een berichtje voorbij. Uitverkocht! Kijk dat is nog eens gaaf. Bijna 350 mensen zullen getuigen zijn van een bijzondere avond. Zelf print ik mijn tekst uit en stop deze in de binnenzak van mijn zwarte colbert. De rest gaat in het zwart en mij werd gevraagd dit eveneens te doen. We hebben, heel vriendelijk wederom, vrijkaartjes gekregen. Daarnaast gaan mijn broer en schoonzusje mee. We verzamelen bij ons en lopen om iets over half 8 naar de kerk. Buiten staat leuk versierde stands, 2 man wachten ons al op. We lopen door de grote deur, die afgeschermd is met zwarte doeken, naar binnen. De belichting is machtig mooi en het is echt zoeken naar een plaatsje. Het is namelijk al behoorlijk druk. Er wordt gekeken of ik niet verder naar voren kan gaan zitten. Dat is wat praktischer. De regisseur, iemand die je om een boodschap kunt sturen, ziet nog 4 plekken. Perfect, want zo zitten we mooi en praktisch. Wat zien de leden van de fanfare er allen prachtig uit. Het moment is binnen 30 minuten daar. De kerk zal omgetoverd worden in een plek voor een magisch winterconcert.
En dan begint het. Onder applaus lopen de leden van de fanfare naar hun posities. Er zijn wat gastspelers bij en de presentator verklapt dat er nog wat Oeffeltse verrassingen zijn. Het begin is meteen raak. Een goed begin is het halve werk. Dat is met een concert of een cd eveneens zo. Het applaus wat volgt na het eerste nummer dan terecht. Je hoort aan iedere klank dat er geoefend is. Er zijn buiten allerlei mensen die zich op de achtergrond bezighouden nog 2 toneelmeesters actief. Beiden zijn het toneelmeester. De Oeffeltse zangeres mag daarnaast voor het eerst haar keel schrapen en het geluid dat volgt is prachtig. De andere gastzangeres zet eveneens een paar keer flink en mooi in. De belichting in de kerk wisselt continue van kleur. Detail, maar het zorgt voor zoveel extra sfeer. Haju de Luna en Ed Sheerans's Shape on You zijn zo maar 2 nummers die gespeeld worden. De eerste kenmerkt zich door buiten geluid nog mooie klanken te hebben. De ander wordt opgeleukt door ritmisch geluid met plastic voorwerpen op een boomstam. Als een nummer iets extra's kan hebben, het zit er in.
Na de opera klassieker Phantom of the Opera, mag ik naar voren komen. Dan zijn we bijna aan Baba Yetu. Mijn tekst had ik afgegeven aan de toneelmeesters en ligt in een kapper. Een microfoon zit in een standaard. Ik wacht geduldig en begin te spreken. Helaas, de microfoon doet het niet. Ik druk rustig op de knop, maar het lampje brand rood in plaats van groen. Mocht ik überhaupt in paniek zijn geraakt, dan had ik daar geen tijd voor gehad. Er komt direct hulp en de presentator geeft me zijn microfoon. Na de titel te hebben genoemd krijg ik applaus. Al droomde ik er een paar tellen eerder, vooral dat de microfoon het zou doen. Het stukje tekst draag ik voor en ga daarna voldaan en onder applaus zitten.
Baba Yetu klinkt precies zoals je mag verwachten. Het begint vredig, er volgt samenspel en dan ontaard het zich in een magisch bombastisch geluid. Schitterend gespeeld, maar dat geld voor meer nummers. Of het koor dat met kaarsen in de hand naar voren komt gelopen tijdens een van de beginnummers. Er volgen solo’s van muzikanten. Geweldig mooi hoe de hoorn een hele kerk kan betoveren. En wat te denken van het nummer ‘nu wij niet meer praten’ 2 leden van de fanfare met hun instrument vooraan staan. Het lijkt me echt bijzonder, dat je ineens een microfoon op je instrument plakt en dan in de hele kerk hoorbaar bent.
Hey Jude klinkt en de kerk doet mee, zingt mee en de herhaling mag worden ingezet. Prachtig gedaan wederom, zoals alle nummers klinken als een klontje. Er volgt nog een heuse zugabe middels wat kerstliedjes. Na afloop word iedereen bedankt die een bijdrage heeft mogen leveren aan deze bijzondere avond, maar krijgt de tip, blijf vooral even hangen. Dat is niet tegen dovemans oren gezegd en we bestellen nog een lekker flesje bier. Hoe cool is dat een biertje drinken op het kerkplein. Een van de kartrekkers geeft me nog een presentje. Had niet gehoeven, maar wordt uiteraard erg gewaardeerd. Er volgen veel duimen, mijn stukje was geslaagd, maar eerlijk is eerlijk zonder de tomeloze inzet van de fanfare zelf, de muziekcommissie, de dirigent en iedereen die er aan bij gedragen heeft was het nooit zo’n mooi concert geworden. Iets waar de fanfare met trots op mag kijken. Voor mij persoonlijk een mooie en leuke ervaring.
Reactie plaatsen
Reacties