Eind december. Het jaar zit er nagenoeg weer op. We zitten vanavond in parochie San Salvator bij het kerstconcert van fanfare Vriendenkring genaamd ‘december dromen’. Even wanen we ons allemaal in dromen. We luisteren naar muziek om van te dromen. Want in deze tijd van het jaar dromen we extra. Van vrede op aarde bijvoorbeeld. Waarom al die onrust? Waarom niet leven en vooral laten leven. Niemand wil dat toch? En zo bomen we verder over andere zaken. Wellicht over politiek. Dromen we van een nieuw kabinet? Of toch niet. In elk geval denken we hieraan terwijl we met z'n allen tot rust komen bij de kerstboom. Proostende met degenen die ons dierbaar zijn. Of staan juist in deze tijd even stil bij degene die niet meer bij ons zijn. We dromen dat ze er nog bij zouden kunnen zijn.
De periode rond de Kerstmis is altijd zo’n mooi moment om even stil te staan bij het leven. Kijken naar wat je hebt en wat echt belangrijk is. Vaak kijken we vooruit, naar wat komen gaat, of wat we willen bereiken. Soms blijft het bij dromen, maar we mogen dromen. Dromen hebben we eigenlijk altijd. Het mooie is, in dromen en in liefde is niets onmogelijk. We dromen en bedenken nieuwe voornemens en proberen dingen anders te gaan doen. Laten we die dromen gaan verwezenlijken en bijvoorbeeld zorgen voor vrede. Een staakt-het-vuren zou toch wereldwijd 365 dagen per jaar ingevoerd moeten worden?
Een inspirerend verhaal over dromen van vrede is het verhaal van Anatoli. Anatoli is met zijn moeder en 2 zusje vanuit Oekraïne naar Nederland gevlucht. Het gezin versleepte zich van plaats naar plaats en van plek naar plek. Zijn ze net gesetteld kunnen ze weer naar de volgende plaats. Op school maakte hij overal snel vriendjes. Bij spelletjes op het schoolplein maakt het namelijk niet uit, wie of wat je bent. We zouden een voorbeeld kunnen nemen aan onze kinderen door iedereen in zijn waarde laten ongeacht waar hij of zij vandaan komt. Anatoli voelt zich in zijn nieuwe woonplaats welkom en maakte snel vriendjes. Toch draagt Anatoli een groot litteken met zich mee. Hij heeft geen enkel idee waar zijn vader zich bevind en of zijn vader in leven is. Tijdens de periode rond de Kerst komt dit moeizaam ter sprake. Anatoli zit stil in een hoekje als de juf vrolijk de kerstsoep inschenkt bij de kerstviering. De kinderen hebben in de tussentijd een prachtige boom opgetuigd, maar er ontbreekt iets aan de boom. Meike heeft een hele mooi knuffel aan Anatoli gegeven, maar het laat hem onberoerd. Materiaal doet er niet doe. Jason mag de kerstboom afmaken door het topje te vullen, maar hij vraagt of Anatoli hem kan helpen. Anatoli aarzelt even, maar pakt het slotstuk tenslotte aan en plaatst het op de boom. Het is een ster. Juist door deze ster die hij ziet, veert hij op. Laat dit de ster van de vrede zijn en hij plaatst hem symbolisch boven op de boom. De ster symboliseert de hoop. Hoop op vrede en een hereniging met zijn vader.
Naast dromen vrede kun je eveneens dromen van muziek. Even wegdromen, of gewoon aanzetten en de ruimte vullen met geluid. Soms kom je dan in je eigen droomwereld terecht. Er wordt veel gezongen over dromen. Hoeveel mooie nummers zijn er niet om over te dromen? Of hebben een titel met dromen? Dromen zijn bedrog, Dromen in Kleur, Dream on, Dreams, Sweet dreams, Dreamer en zo kunnen we nog wel even doorgaan, het brengt ons in vervoering. Hoe belangrijk en indrukwekkend muziek kan zijn zegt geeft het volgende citaat uit mijn favoriete film nog wellicht het beste weer. (voor de mensen die het Duits iets minder machtig zijn, de strekking is duidelijk in elk geval).
"Weißt du, was ich manchmal denke?
Es müsste immer Musik da sein. Bei allem was du machst.
Und wenn's so richtig Scheiße ist, dann ist wenigstens noch die Musik da.
Und an der Stelle, wo es am allerschönsten ist, da müsste die Platte springen und du hörst immer nur diesen einen Moment.
Es musste immer die Musik da sein, bei alles was du machst.
Wat nog muziek nog mooier maakt is, live muziek. Zoals vanavond hier in de kerk. Met live muziek op de achtergrond lijken dromen zowaar uit te komen. Mensen die hun instrument meester zijn. Sommigen kunnen van dit gegeven alleen al, dromen. Daarbij kan muziek je natuurlijk raken. Het goede aan muziek is, dat als je het raakt, je geen pijn voelt. Ik noem muziek ook wel eens de literatuur van het hart; het begint waar het spreken eindigt. Soms moeten we niet willen spreken, maar enkel luisteren.
Vanavond mogen we even dromen en luisteren naar onze eigen fanfare die zullen spelen. Modern, klassiek, gewoon mooi om kippenvel van te krijgen. Waar woorden tekortschieten spreekt de muziek, predikte Hans Christian Andersen al eens.
Even wanen we ons weer in een droom en dat gaat komen door het volgende nummer dat onze fanfare nu ten gehore gaat brengen. Baba yetu. Wat in het Swahiliaans Onze vader betekend. Onze vader, toch vaak een voorbeeld, zal nu niet spreken, maar klinken als nooit tevoren. Tijdens de repetities heb ik het al eens mogen horen. Het is wellicht een van de ultieme nummers die een fanfare ten horen kan brengen. En eigenlijk vat het de kern van deze december avond samen. Het begint heel vredig. Er klinkt hoop en dan merk je, dat je door samenspel ergens komt. Alleen kun je veel willen, maar je zult het samen moeten doen. Het geluid ontaardt zich door het samenspel namelijk in een magisch en bombastisch geluid.
Ik zou willen zeggen, ga er even goed voor zitten en luister naar de magische klanken van Baba Yetu gespeeld door onze eigen fanfare Vriendenkring. Laat het op je inwerken en wellicht raken we nu in december weer verder in onze dromen.....
Reactie plaatsen
Reacties